«جهان اقتصاد» از بازخوانی راهبردی گشایش درگاه نخبگان ایثارگر در هندسه کسب‌وکار بیمه دی گزارش می دهد
کالبدشکافی «دی‌نو»؛ تبلور نوآوری باز در بستر شرکتی
آمنه قدیم پرست _ روزنامه نگار
صنعت بیمه در سال‌های اخیر با چالش‌های ساختاری متعددی دست‌به‌گریبان بوده است؛ از یک‌سو تحولات شتابان فناوری و نیاز به چابک‌سازی فرایندها، و از سوی دیگر ضرورت خلق محصولاتی نوآورانه که بتواند رضایت جامعه هدف را به‌شکلی عمیق و پایدار تأمین کند. در این میان، پیوند زدن ظرفیت‌های ذهنی و دانشی با بازوهای اجرایی اقتصاد همواره یکی از آرزوهای مدیران توسعه‌گرا به شمار می‌رفت. رونمایی شرکت بیمه دی از «درگاه ثبت ایده ویژه نخبگان ایثارگر» در بستر سامانه «دی‌نو»، نمونه‌ای کم‌نظیر از عبور از شعارهای ویترینی مسئولیت اجتماعی و ورود جسورانه به میدان هم‌افزایی راهبردی است.
این رویداد که در فضایی آکنده از دغدغه‌مندی ملی و در گردهمایی خانواده بزرگ ایثار و صنعت مالی رقم خورد، فراتر از یک رونمایی اداری یا الصاق یک زیرپورتال به تارنمای رسمی شرکت است. این اقدام را باید نشانه‌ای از چرخش پارادایم در مواجهه با جامعه ایثارگری دانست؛ گذار از نگاه سنتی «حمایت‌محور» به رویکرد مترقی «مشارکت‌محور و ارزش‌آفرین».
جامعه ایثارگری کشور در طول دهه‌های گذشته بیشتر در قالب مخاطبان و مصرف‌کنندگان بسته‌های حمایتی یا درمانی دیده شده‌اند؛ تصویری که هرگز بازتاب‌دهنده سرمایه انسانی نهفته در میان فرزندان، جانبازان و نخبگان این قشر نبوده است. واقعیت آن است که نسل جدید جامعه ایثارگری و متخصصان وابسته به آن، امروز در زمره پژوهشگران، مهندسان سیستم، تحلیل‌گران مالی و نوآوران فناوری جای دارند.
بیمه دی با گشودن پنجره اختصاصی ثبت ایده در نشانی رسمی خود (dayins.com/idea-registration) در واقع اعلام کرد که ایثارگر دیگر صرفاً دارنده پرونده خسارت یا دریافت‌کننده مستمری نیست؛ بلکه می‌تواند در جایگاه معمار ارزش و حل‌کننده گره‌های کور سازمانی بنشیند. چنین چرخشی، احساس تعلق سازمانی و سرمایه اجتماعی شرکت را به شکلی جهش‌وار تقویت می‌کند. وقتی یک ذی‌نفع احساس کند اندیشه و تحلیل او می‌تواند فرایند صدور، ارزیابی خسارت، مدیریت ریسک یا طراحی یک بیمه‌نامه نوین را دگرگون کند، رابطه‌اش با بیمه‌گر از یک دادوستد مالی سرد به یک شراکت معنادار بدل می‌شود.
در تئوری‌های نوین مدیریت، سال‌هاست که مفهوم «نوآوری باز» (Open Innovation) جانشین تحقیق‌وتوسعه‌های بسته و انفرادی درون‌سازمانی شده است. هیچ بنگاهی، هر اندازه هم که بزرگ و برخوردار از سرمایه باشد، نمی‌تواند تمام استعدادهای درخشان را زیر سقف خود استخدام کند. بهترین راهبرد، طراحی درگاه‌هایی است که بتوانند هوش جمعی جامعه پیرامونی را به داخل چرخه تولید و تصمیم‌سازی پمپاژ کنند.
سامانه «دی‌نو» نقشی معادل یک آهنربای مغناطیسی برای جذب ایده‌های پراکنده ایفا می‌کند. ویژگی کلیدی این سازوکار، طراحی «کمیته بررسی ایده‌ها» در ساختار اجرایی آن است. آفت بزرگ بسیاری از درگاه‌های ثبت ایده در نهادهای دولتی و عمومی، انباشت خاک بر سر طرح‌ها در صندوق‌های ورودی و خاموشی امید در صاحبان ایده است. اما در معماری تازه بیمه دی، پیش‌بینی یک فرایند مدون پایش، عیارسنجی کارشناسی و در نهایت ورود به فاز «همکاری مشترک و تجاری‌سازی» نشان می‌دهد که این بنگاه برای ایده‌ها برنامه عملیاتی دارد، نه بایگانی اداری.
این غربالگری هوشمند تضمین می‌کند ایده‌هایی که با اهداف راهبردی، شاخص‌های سودآوری و تقویت تصویر برند هم‌پوشانی دارند، به‌سرعت وارد فاز پایلوت و عملیاتی شوند. به بیان دیگر، صاحبان طرح‌ها به‌جای فروش یک‌باره ایده، وارد زنجیره هم‌آفرینی ارزش می‌شوند.
میدان عمل در صنعت بیمه بسیار پهناور و در عین حال نیازمند ظرافت‌های تخصصی است. ورود ذهن‌های خلاق و بدون تعصبات سازمانی می‌تواند در چند جبهه حساس تحول ایجاد کند:
۱. شخصی‌سازی بیمه‌نامه‌ها و هوشمندسازی درمان: با توجه به گستره خدمات بیمه دی در حوزه درمان خانواده معظم شهدا و ایثارگران، ایده‌های مبتنی بر فناوری‌های سلامت، تله‌مدیسین و پایش برخط هزینه‌های درمانی می‌تواند ضمن کاهش چشمگیر هزینه‌های اضافی، کرامت بیمه‌شدگان را حفظ کرده و رضایتمندی را به اوج برساند.
۲. هوش مصنوعی و تشخیص تخلفات بیمه‌ای: نخبگان جوان با بهره‌گیری از کلان‌داده‌ها و یادگیری ماشین می‌توانند الگوهای خسارت‌رسانی مشکوک را شناسایی کرده و ناترازی مالی را مهار کنند؛ اقدامی که به‌طور مستقیم توان توانگری مالی شرکت را ارتقا می‌دهد.
۳. توسعه بیمه‌های خرد و سرمایه‌گذاری نوین: طراحی محصولات جذاب برای جوانان و مشاغل نوپا، بازاری بکر است که نیازمند ادبیات نو و ابزارهای ارتباطی مدرن است؛ چیزی که نخبگان جوان بهتر از هر کسی به زبان آن مسلط هستند.
اقدام بیمه دی از منظر مسئولیت اجتماعی شرکتی (CSR) نیز حاوی پیامی روشن است. مسئولیت اجتماعی واقعی نه بذل‌وبخشش‌های بدون بازگشت، بلکه ایجاد توانمندسازی و ریل‌گذاری برای ظهور شایستگی‌هاست. هنگامی که یک شرکت خوش‌نام بیمه‌ای، امکانات سخت‌افزاری و تجاری خود را در اختیار ایده‌پردازانی قرار می‌دهد که ریشه در ارزش‌های اصیل جامعه دارند، پیوندی مستحکم میان «دانش بومی» و «ثروت‌آفرینی پاک» برقرار می‌سازد.
برای شرکت بیمه: دسترسی ارزان، سریع و نامحدود به ایده‌های تحول‌آفرین و حل مسائل گلوگاهی بدون نیاز به هزینه‌کردهای سنگین مشاوره‌ای.
برای نخبگان ایثارگر: خروج از انزوا، هویت‌یابی حرفه‌ای و فرصت لمس واقعی نتایج افکارشان در بازار رقابتی و سودآور.
برای صنعت بیمه کشور: شکستن کرختی سنتی و ترغیب سایر رقبا به راه‌اندازی سامانه‌های مشابه نوآوری باز.
افتتاح درگاه نخبگان در سامانه «دی‌نو» سوت آغاز یک مسابقه بزرگ است؛ مسابقه‌ای که نتیجه آن نه در روز افتتاحیه، بلکه در ماه‌های پیش‌رو و با سنجش خروجی واقعی ایده‌های پیاده‌شده رقم خواهد خورد. موفقیت بیمه دی در این ابتکار شجاعانه، منوط به چابکی کمیته ارزیابی، حفظ شفافیت در نحوه تملک معنوی طرح‌ها و سرعت در عقد قراردادهای اجرایی با نخبگان خواهد بود.
اگر این زنجیره با همین انگیزه و دقت فنی پیش برود، «دی‌نو» می‌تواند از یک سامانه شرکتی فراتر رفته و به عنوان یک الگوی ملی برای تمام نهادهای مالی و تولیدی کشور شناخته شود؛ الگویی که ثابت می‌کند میراث ایثارگری، تنها روایتی تاریخی نیست، بلکه چشمه‌ای زاینده از خلاقیت، تعهد و پیشرفت برای اعتلای آینده اقتصاد ایران است.
