ضرورت تقویت زیرساختهای ورزشی
محمدرضا قاسمی ـ مدرس
در روزهای منتهی به برگزاری جام جهانی بار دیگر باید توجه داشت که زیرساختهای ورزشی در ایران، بهویژه در حوزه فوتبال، با چالشهای جدی و متعددی مواجه است. بسیاری از استادیومها، زمینهای تمرینی و مراکز آموزشی در سطح پایه، فرسوده یا ناکافی هستند. کمبود زمین استاندارد، تجهیزات مدرن، آکادمیهای حرفهای و حتی کادر آموزشدیده، مانع اصلی پیشرفت سیستماتیک ورزش کشور شده است.
این کمبودها در فوتبال پایه به شکل محسوستری خودنمایی میکنند. در حالی که فوتبال حرفهای بزرگسالان تا حدی مورد توجه قرار گرفته، ردههای پایه اغلب با حداقل امکانات، زمینهای غیراستاندارد و بدون برنامهریزی بلندمدت فعالیت میکنند. این وضعیت، استعدادهای بالقوه بسیاری را هدر میدهد یا مانع شکوفایی کامل آنها میشود.
با این حال، اگر به زیرساخت فوتبال پایه و ورزش به طور کلی، همانند کشورهای اروپایی اهمیت ویژه داده شود، ایران میتواند در عرصه جهانی حرفهای زیادی برای گفتن داشته باشد. کشورهای پیشرفته با سرمایهگذاری مستمر در آکادمیها، مراکز تشخیص استعداد، زمینهای استاندارد و فناوریهای آموزشی، نسلهای متوالی از بازیکنان و مربیان درجه یک تحویل میدهند.
ایران نیز پتانسیل مشابهی دارد. امروز، با وجود کمترین امکانات و چالشهای متعدد زیرساختی، استعدادهای درخشانی در نقاط مختلف کشور کشف میشوند که نشاندهنده غنای استعداد طبیعی و علاقه ذاتی مردم به این رشته است. تصور کنید اگر این استعدادها در محیطی استاندارد و با برنامهریزی علمی پرورش یابند، چه دستاوردهایی رقم خواهد خورد.
فوتبال در دنیای امروز فراتر از یک ورزش، به یک صنعت بزرگ اقتصادی تبدیل شده است. کشورهایی مانند برزیل و کرواسی با تکیه بر همین مدل، درآمدهای قابل توجهی کسب کردهاند. برزیل نه تنها در میادین ورزشی بلکه در بازار انتقال بازیکنان و صادرات کادر فنی نیز قدرتمند است.
جالب اینکه آورده اقتصادی فوتبال برای برزیل از صادرات قهوه این کشور پیشی گرفته است. کرواسی نیز با جمعیت کم، با پرورش بازیکنان و مربیان باکیفیت و صادرات آنها به باشگاههای بزرگ اروپا، اقتصاد ورزشی خود را رونق بخشیده است. این الگو کاملاً قابل تکرار برای ایران است.
با نگاهی برنامهریزیشده به فوتبال و ورزش، تقویت زیرساختها و ایجاد زنجیره کامل از کشف استعداد تا حرفهایسازی، میتوانیم به صادرکننده بازیکن، مربی و حتی برند ورزشی تبدیل شویم.حمایت دولتی در این زمینه میتواند گرهگشای اصلی باشد. توسعه زیرساختهای ورزشی یک سرمایهگذاری بلندمدت و پربازده است.
این سرمایهگذاری نه تنها در عرصه ورزش و اقتصاد، بلکه در تمام زمینهها نتیجه مثبت خواهد داشت. ورزش منظم و فراگیر، هزینههای حوزه سلامت را کاهش میدهد، جرم و بزهکاری را در میان جوانان پایین میآورد، حس غرور ملی را تقویت میکند و حتی میتواند به دیپلماسی عمومی کمک کند. هر ریال هزینه در زیرساخت ورزشی، در بلندمدت صرفهجوییهای چند برابری در بودجههای درمانی و اجتماعی ایجاد خواهد کرد.
بنابراین، وقت آن رسیده که سیاستگذاران با نگاهی استراتژیک و فراتر از کوتاهمدت، به فوتبال پایه و ورزش همگانی توجه کنند. ساخت آکادمیهای مدرن، تجهیز زمینها، آموزش مربیان، ایجاد لیگهای قوی پایه و حمایت از باشگاههای خصوصی، میتواند ایران را به یکی از قدرتهای نوظهور فوتبال جهان تبدیل کند. زمانی که استعداد، علاقه و پتانسیل هست؛ تنها نیاز به اراده و برنامهریزی دقیق داریم. سرمایهگذاری هوشمندانه در زیرساخت ورزش، سرمایهگذاری در آینده ایران است.
