آب رفتن اقتصاد

اعدادی که مرکز آمار در خصوص آب رفتن بیش از ۱۰% اقتصاد منتشر کرده از این جهت در تاریخ ایران بی سابقه است که این سقوط، حاصل نوسان قیمتها یا سیاست ها نیست که در انتظار بهبود کوتاه مدت آن باشیم. بزرگترین دلیل این سقوط، انهدام بخش گاز بدلیل حملات نظامی است که به صنایع پایین دستی سرایت کرده و موجب کوچک شدن بیش از ۱۴% صنایع ما شده است و حداقل تا ۲ سال آینده قابل بازگشت نیست!
حال بد نفت و صادرات غیر نفتی تازه پس از تاریخ بررسی این آمار یعنی تابستان و محاصره دریایی شروع شده لذا انتظار آب رفتن ۲۰% اقتصاد تا پایان سال بیراه نیست که یک فاجعه تاریخی است.
آنچه جامعه باید بداند تخمین افزایش ۲۵% تورم بیش از تورمی که امروز داریم و رفتن ۲۵% از جمعیت باقی مانده زیر خط فقر است!
اما آنچه صاحبان کسب و کار باید بدانند تطبیق با اقتصاد آب رفته و توقف سرمایه گذاری های بی حساب و کتاب است بویژه در بخش فلزات، شیمیایی و پتروشیمیایی، لوازم خانگی، نساجی، حمل و نقل، ساختمان و مصالح که در ابتدای صف خروج هستند.
در میان این همه خبرهای رنگارنگ بد، باید کاهش ۰.۶ درصدی تورم در یک تورم بالای ۸۴% را در شهریور ماه غنیمت دانست!
بعید است حتی یک نفر در میان جمعیت ۹۰ میلیونی چنین افتی را حس کرده باشد و درود فرستاده باشد اما به هر حال بانک مرکزی خبر از تغییر در کاهش شدت رشد نقدینگی و پایه پولی میدهد.
شاید مهمترین پیام گزارش تورم شهریور ماه نه برای مردم ایران بلکه برای خود گزارش دهنده باشد که سخت گیری در سیاستهای مالی و پولی فعلا تنها ابزار کنترل تورم افسار گسیخته است
تورم اجاره مسکن ۵.۱ درصدی، حمل و نقل ۷.۱ درصدی بدلیل نرخ جدید بنزین و ارتباطات ۱۸.۶ درصدی بدلیل افزایش شدید تعرفه ها فقط در یک ماه اعدادی نیستند که به آنها ببالیم.
موتور تورم بخش خدمات تازه روشن شده، صادرات کشور، ۳۵.۷ و واردات ۱۴.۸% سقوط کرده، تورم در استانهای مرزی کشور همچنان در مرز سه رقمی است و افزایش ۱۷ درصدی نرخ ارز در شهریور، اثر تورمی خود را در مهر و آبان به نمایش خواهد گذاشت!