پاییز برای ما همیشه فصل قضاوت بوده است، فصلی که نه همچون بهار وعده می‌دهد، نه مانند تابستان پرهیجان است و نه مثل زمستان حقیقت را پنهان می‌کند. در روزهای سخت، انسان بیش از هر زمان زیر ذره‌بین قرار می‌گیرد، نه به‌خاطر نتیجه‌ای که می‌گیرد، بلکه به‌خاطر رفتاری که انتخاب می‌کند. سختی‌ها آدم خوب یا بد نمی‌سازند، تنها آنچه هستیم را با صدای بلندتر نشان می‌دهند.

گاهی خوب ماندن هزینه دارد، شاید احساس کنیم ساده‌دل بوده‌ایم یا ضرر کرده‌ایم. اما سختی‌ها می‌گذرند و آنچه باقی می‌ماند، تصمیم‌هایی است که در دل همان روزها گرفتیم، تصویری از خود که بعدها باید با آن زندگی کنیم. پاییز آینه‌ای بی‌اغراق و بی‌تعارف است، خستگی‌ها، تردیدها و تصمیم‌هایی را نشان می‌دهد که دیگر نمی‌توان به تأخیر انداخت.

روزهای سخت بی‌دعوت می‌آیند، نه زمانشان را ما انتخاب می‌کنیم و نه شکلشان را. گاهی آرام و فرسایشی‌اند و گاهی ناگهانی و کوبنده، اما یک حقیقت مشترک دارند، وادارمان می‌کنند خودِ واقعی‌مان را انتخاب کنیم. در چنین روزهایی، خوب ماندن آسان نیست. خوب بودن یعنی سکوت کردن وقتی می‌توانی پاسخ سخت بدهی. یعنی انصاف داشتن وقتی بی‌انصافی زودتر نتیجه می‌دهد.

یعنی درست ماندن، حتی زمانی که هیچ‌کس تشویقت نمی‌کند و واقعیت این است که خوب بودن در این روزها گاه شبیه باختن به نظر می‌رسد. اما اگر قرار است پشیمانی باشد، پشیمانی از خوب بودن تلخ‌ترین نوع آن است، چون یعنی برای عبور، چیزی را قربانی کرده‌ایم که بازگرداندنش آسان نیست. پاییز پایان راه نیست، پاییز مکث است، مجالی برای نفس کشیدن، برای نگاهی دوباره به مسیر و یادآوری اینکه هیچ فصلی برای ماندن نیامده است.

اگر خسته‌ایم، اگر گاهی تردید داریم و اگر مسیر کند پیش می‌رود، این‌ها نشانه ضعف نیست، نشانه حرکت است. امید انتظار معجزه نیست، امید یعنی ادامه دادن، حتی وقتی همه‌چیز هنوز روشن نشده است. یعنی باور داشته باشیم خوب ماندن دیر یا زود مسیر خود را باز خواهد کرد. تا همیشه خوب بمانیم…