۳ معضل پیش روی نساجی

صنعت نساجی امکان تبدیل مواد اولیه به محصولات نهایی با ارزش افزوده قابل‌توجه را فراهم می‌کند. این ویژگی در کنار ظرفیت بالای اشتغال‌زایی، آن را در جایگاه صنایع پیشران قرار می‌دهد.
علاوه بر این، صنعت نساجی ضمن تامین بخشی از نیازهای مصرفی جامعه، می‌تواند با ایجاد اشتغال و درآمد، به تقویت فعالیت‌های اقتصادی و بهبود معیشت خانوارها کمک کند. از این رو، نیازهای این صنعت باید متناسب با نقش آن در تولید و اشتغال مورد توجه قرار گیرد.
بیش از ۹۰ درصد صنعت نساجی ایران در اختیار بخش‌خصوصی قرار دارد. فعالان این صنعت با وجود محدودیت‌ها و دشواری‌های اقتصادی، تلاش کرده‌اند فعالیت واحدهای تولیدی را حفظ کنند و به سرمایه‌گذاری در این حوزه ادامه دهند. 
باید توجه داشت که تامین مواد اولیه، کمبود نقدینگی و به‌روز نبودن ماشین‌آلات از مهم‌ترین چالش‌های صنعت‌گران در حوزه نساجی است.
بنگاه‌ها برای حفظ توان رقابتی خود به سرمایه در گردش کافی و تجهیزات متناسب با فناوری روز نیاز دارند.
صنعت نساجی با وجود ارزش افزوده بالا و اشتغال‌زایی، آن‌چنان که باید مورد حمایت‌ قرار نگرفته است. اگر بخشی از حمایت‌هایی که طی سال‌های گذشته به صنعت خودرو اختصاص یافته، به صنعت نساجی نیز اختصاص پیدا می‌کرد، ظرفیت‌های این بخش برای تولید و اشتغال بیش از پیش نمایان می‌شد.
تداوم سرمایه‌گذاری در شرایط تحریمی، نشان‌دهنده ظرفیت و پایداری فعالان صنعت نساجی است اما این روند به تنهایی کافی نیست و نیازمند بهبود شرایط فعالیت بنگاه‌ها، تسهیل تامین مواد اولیه ، نقدینگی و نوسازی ماشین‌آلات کارخانجات نساجی است.