خودتحریمی انرژی؛ بهای سنگینی که صنعت و اشتغال میپردازد
در حالی که تمام نگاهها برای حل مشکلات اقتصادی به سمت سیاستهای تجاری است، مدیریت «ناتراز و غیرمسئولانه» انرژی به مانعی بزرگ برای تولید ملی تبدیل شده است.
محورهای کلیدی این بحران:
بازی با اعداد: مقایسه محدودیتهای امسال با سال گذشته (که خود بحرانی بوده) آدرس غلط است؛ ملاک اصلی، «تولید از دست رفته» و «ضرر میلیارد دلاری» به زنجیره فولاد است.
پارادوکس خوزستان: قلب انرژی ایران، خود اولین قربانی قطع برق و گاز شده است. فولاد خوزستان علیرغم سرمایهگذاری در نیروگاهسازی، همچنان با محدودیتهای ۳۰ تا ۵۰ درصدی دست و پنجه نرم میکند.
عدالت منطقهای زیر سؤال: تبعیض در تخصیص سهمیه انرژی بین استانها (خوزستان در برابر اصفهان و کرمان) نیازمند شفافسازی فوری متولیان برق و گاز است.
مدیریتِ "قطع کن و خلاص": مدیران استانی نباید صرفاً مجری بخشنامههایی باشند که سادهترین راه (بستن شیر انرژی صنایع) را انتخاب میکنند.
نتیجه: وقت آن رسیده که مدیران ارشد استان از منافع تولید و اشتغال دفاع کنند. تصمیمات "کمهزینه" برای دستگاههای اجرایی، هزینههای "کمرشکنی" به اقتصاد و جامعه تحمیل کرده است.
