اعتراض و محاکمه
میثم سعادت-گروه سیاسی یک هفته گذشت از پنجشنبه ای که آغاز برخی ناآرامی ها در سراسر کشور شد. پنجشنبه ای که مردم مشهد در اعتراض به گرانی قرار بود تجمع کنند. گویا نیروهای تندروی اصولگرا و افراد نزدیک به احمدی نژاد در تشکیل این جریان اعتراضی بی تاثیر نبودند. امیر محبیان از تحلیلگران اصولگرا به خبرگزاری اصولگرای تسنیم می گوید متاسفانه شواهدی وجود دارد که متاسفانه بویژه در مشهد تلاش‌هایی برای جهت‌دهی سیاسی اعتراضات یا حداقل بهره‌گیری از آن انجام شد ولی طبعا انتظار این جهش کمی را نداشتند. اتفاقا راهپیمایی مشهد با شعار «مرگ بر گرانی» آغاز شد اما ناگهان جمعی فریاد زدند مرگ بر روحانی تا از مراسم به نفع خود بهره برداری کنند. همین کار باعث شد گروهی دیگر شعاری در حمایت از شاه سابق سر بدهند و این بار هم عده ای شعار را تکرار کردند. به همین سادگی تجمعی که قرار بود اعتراض به روش های دولت در بودجه سال آینده بود تبدیل به مراسمی علیه ارکان نظام شد. علوی تبار درباره این اعتراضات معتقد است در برخی از شهرها اعتراضات مردمی آغاز نشد بلکه از جانب جریان‌های خاصی کلید خورد تا حرکتی علیه دولت رقم بخورد اما بعدا کار به جایی رسید که می‌توان نام آن را «اعتراض آنلاین جوانان بی‌آینده» گذاشت. معتقد نیستم که این حرکت در همه جا مردمی شروع شده است. به خصوص در مشهد شبهه زیادی وجود دارد ولی در بقیه شهرها نتیجه طبیعی تحقیر و یاس مردم را شاهد هستیم. حالا یک هفته از آن روز اعتراض گذشته است. همچنان رد پای مخالفان اصلاحات در اعتراضات دیده می شود. به شکل شگفت انگیزی اعتراضات در استان های سیستان و بلوچستان و یزد که بیشترین رای را به اصلاح طلبان دادند، خبری نیست. یزد زادگاه دو نفر از رهبران اصلاحات، سید محمد خاتمی و محمدرضا عارف است و در زاهدان نیز اصلاح طلبان ریشه قدرتمندی دارند. به خاطر حمایت مهمترین روحانیون اهل سنت و همینطور تاثیر احزاب اصلاح طلب منطقه. حتی در اردبیل، گلستان و کرمان هم اوضاع به نسبت آرام بوده است. در تهران هم با وجود اعترضات، آسیب جدی به اموال عمومی وارد نشده و افراد حاضر در تجمعات نسبت به برنامه های مشابه بسیار کمتر بوده اند. به نظر می رسد هر چقدر در شهرها تفکر اصلاح طلبی ریشه قوی تری داشته، مردم علاقه کمتری به حضور در اغتشاش داشته اند و رهبران گمنام و بدنام آنسوی مرزها نتوانسته اند ارتباط عمیقی با مردم پیدا کنند. علی هنری درباره این تجمعات می نویسد در نبود تشکل‌ها و جریان‌های شناسنامه‌دار، بی‌هویت‌ترین و پست‌ترین جریان‌ها امکان ترجمه سطحی و ساده‌سازی‌شده نارضایتی را می‌یابند و نارضایتی نه به اعتراض مدنی و مطالبه‌محور بلکه به شورش و خشونت کور می‌کشانند. همه جریان‌ها و جناح‌های داخل حکومت باید بر سر پایان سرکوب تشکل‌ها و احزاب سیاسی مخالف و فعال در چارچوب قانون توافق کنند. مردم فراموش نکرده اند افرادی که سال ۸۸ علیه محمود احمدی نژاد سخن می گفتند، به خاطر اعترضات مردمی تحت تعقیب قضایی قرار گرفتند و محاکمه شدند. حالا سوال افکار عمومی این است که افرادی که در سال ۹۶ مردم را برای حضور در این تجمعات تحریک می کردند، با چه برخوردی مواجه خواهند شد؟
