گزارش جهان اقتصاد از نشست مدیریت شهری و آینده کلانشهرهای ایران ؛وجود نگاه حداقلی به مدیریت شهری در بلدیه

نشست مدیریت شهری و آینده کلانشهرهای ایران در موسسه دین و اقتصاد برگزار شد. در شماره قبلی روزنامه خواندیم که فرشاد مومنی استاد اقتصاد دانشگاه علامه طباطبایی با بیان اینکه براساس رتبه بندی موسسه بین المللی مرکز از نظر شاخص کیفیت شهر زندگی، رتبه تهران از ۱۸۷ در سال ۲۰۱۱ به ۱۹۹ در سال ۲۰۱۷ رسیده است،گفت: یعنی ما در سایه آن عدم شفافیت ها و در سایه آن سیاست زدگی ها و در سایه آن مدیریت های ناکارآمد و شبهه ناک، هم آینده مان به تاراج رفته و هم کیفیت زندگی موجود شهروندان در معرض یک روند انحطاطی و قهقرایی قرار گرفته است. در ادامه این نشست ناصر ذاکری اقتصاددان با بیان اینکه مدیریت شهری رامی توانیم در قالب یک نگاه حداقلی و حداکثری مورد توجه قرار دهیم،گفت: در نگاه حداقلی مدیریت شهری به مجموعه فعالیت های خدمات رسانی به شهروندان در سطح اصلاح شبکه معابر، ترمیم و مرمت گذرگاه ها، حفظ بهداشت شهر، نظارت بر ساخت وسازها و ... اطلاق می شود و در نگاه حداکثری مدیریت شهری به سمت این می رود که در قامت یک دولت محلی عهده دار فعالیت شود که غیر از فعالیت هایی از نوع سیاست خارجه و مسائل امنیتی و نظامی تمام فعالیت ها یکی دولت را می تواند به عهده بگیرد. ذاکری با اشاره به اینکه در جامعه ما از همان ابتدا که شهرداری به عنوان یک بلدیه در قدیم شکل گرفته اند، همان نگاه حداقلی حاکم بوده است،خاطرنشان کرد: به عبارتی دولت تشکیلاتی راه اندازی کرده که آن حداقل خدمات مورد نیاز را به شهروندان ارائه کند برای مثال این نکته می توانم این موضوع را بگویم که در سال ۷۴ که آقای کرباسچی شهردار تهران بود، فعالیتی را برای راه اندازی یک سازمان فرهنگی هنری و فرهنگسراها آغاز کرده بود و همان زمان گروهی از فعالان سیاسی و مقامات کشور نامه بلندبالایی خدمت رهبری نوشتند و اعتراض کردند که شهرداری تهران در فعالیت هایی دخالت می کند که به شهردار ارتباطی ندارد و مدیریت شهری فقط جمع آوری زباله است و گرفتن عوارض و ... این اقتصاددان تصریح کرد: این نوع نگاهی بود که پس زمینه فکری ما در مدیریت شهری است. این موضوع بحثی است که باید یک روزی در جامعه ما به صورت کارشناسانه، مستقل از نگاه ها سیاسی حل شود. ما برای اصلاح و بهبود و ارتقای مدیریت شهری لازم است که این حوزه فعالیت را تعریف مجددی کنیم و به سمت دولت های محلی حرکت کنیم یا همین شیوه را که از دوران قاجار شروع کرده ایم ادامه دهیم. وی ادامه داد: نکته دوم بحث تعریف کلانشهر است که در اسناد و مدارک موجود از دهه هشتاد کلانشهر را در سطح حداقل ۸ میلیون نفر تعریف کرده اند. در جامعه ما از زمانی که اصطلاح کلانشهر مطرح شده است، ما روی عدد یک میلیون نفر و حتی در سال ۸۷ مطرح شده بود که روی ۵۰۰هزار نفر متمرکز شده ایم. ذاکری با بیان اینکه جمعیت ما هم در جهان و هم در جامعه رشد سریعی داشته است،گفت: این مسئله توجه به مسائل مربوط به مبحث مدیریت شهری و ضرورت ارتقا کیفی آن را اجتناب ناپذیر کرده است. در سال ۱۳۹۵ بر اساس عددهای استخراج شده از سرشماری، جمعیت کل کشور ۷۹٫۹ میلیون نفر، نسبت شهرنشینی ۷۴٫۱ درصد و سهم ده شهر بزرگ ما (بالای یک میلیون نفر) برابر با ۳۰٫۹ درصد کل جمعیت کشور بوده است. وی افزود:همین رقم نشان دهنده این است که باید توجه خاصی به موضوع رشد جمعیت شود. در سال ۱۳۴۵ طبق سرشماری جمعیت ما ۲۵٫۰۸ میلیون نفر، نسبت شهرنشینی زیر ۴۰ درصد و سهم ده شهر بزرگ ۱۹٫۶ درصد بوده است. البته این نکته را بگویم که ۹ شهر جز ۱۰ شهری که در سال ۱۳۹۵ به شهرهای بزرگ کشور تلقی شده اند، هستند.