منتقدان شورای سیاست‌گذاری اصلاح طلبان
در چند ماه اخیر کم‌تر روزی بوده که خبر، تحلیل و نقدی در باره شورای سیاست‌گذاری اصلاح‌طلبان در فضای رسانه‌ای کشور منتشر نشود. انتقاداتی که از نخستین روزهای تشکیل این شورا آغاز شده و در طول این چند سال به دلایلی چون مواضع نمایندگان لیست امید در مجلس دهم، نامزدهای انتخابات شورا شهر، چینش کابینه، شهرداران احتمالی تهران و ... حتی گاهی شکل و لحنش به پرخاش شبیه شده است. هر چند به‌نظر می‌رسد افزایش انتقاد به این شورا در ماه‌های اخیر را باید به نحوه لیست‌بندی اصلاح‌طلبان در انتخابات شورای شهر پنجم ربط داد. در واقع تایید صلاحیت اکثر نیروهای شاخص اصلاحات، شانس بالای پیروزی، جایگاه مهم اعضای شورای شهر و تجربه چهار دوره اکثریت اصول‌گرایان بر شهرداری تهران همه دست به دست هم داد تا تقریبا تمامی طیف‌های اصلاح طلب وارد گود رقابت شوند. انتخاباتی که حتی پیروزی صد در صدی در آن نیز نتوانست منتقدان شورای سیاست‌گذاری را قانع کند. در این یادداشت سعی می‌شود به برخی از انتقادها ازاین شورا، دلایل و نتایج آن پرداخته شود. -نقد بدنه اجتماعی: شورای سیاست‌گذاری متشکل از نیروهای حقیقی و حقوقی است که در جهت حضور یک‌دست و قدرت‌مند اصلاح‌طلبان در انتخابات با هدایت و حمایت محمد خاتمی تشکیل شده و بر خلاف همه سخت‌گیری شورای نگهبان در انتخابات‌های اخیر به نتایج قابل توجه‌ای دست یافت. در واقع اگر ماموریت این شورا را ایجاد ائتلاف فراگیر در میان اصلاح‌طلبان در راه مقابله با نامزدهای موازی و سرگردانی بدنه رای اصلاح‌طلبان بدانیم باید عملکرد آن را موفق ارزیابی کرد. هر چند شکل پایین به بالا جبهه اصلاحات و رابطه دوطرفه با رای دهندگان باعث گردید بسیاری از کنش‌گران این جریان-که عمدتا در ذیل جنبش دانشجویی، جنبش زنان و فعالان عرصه مجازی طبقه‌بندی می‌شوند - نسبت به روند شکل‌گیری لیست‌های انتخاباتی و مهم‌تر ازآن عدم پاسخگویی این شورا به افکار عمومی پس از پیروزی معترض باشند. در واقع بدنه اجتماعی اصلاحات فارغ از نام و نشان نامزدها به سیستم غیرشفاف شکل‌گیری لیست ایراد داشت. نقدی که به‌نظر می آید در باره ورود برخی از نامزدها خصوصا به لیست شورای تهران وارد و هم‌چنان پاسخ روشنی دریافت نکرده است. هرچند همین جریان اجتماعی با حضور پر حجم در فضای مجازی و هدایت افکار عمومی با تمام قدرت برای پیروزی لیست امید و فتح صندلی‌های ساختمان بهشت توسط حامیان خاتمی تلاش کرد. -نقد رقبای سیاسی: بخش دیگری از انتقادها مربوط به گروهی از نامزدها است که در اوج رقابت‌های انتخاباتی پس از عدم ورود به لیست نهایی با انتشار لیست‌های موازی به رقیب سیاسی جریان اصلاحات مبدل شده و تمامی مساعی خویش را در شکست لیست امید قرار دادند. روش‌های چون جابه‌جا کردن نام افراد در لیست، هم‌رنگ و نام کردن لیست خود با لیست امید و حتی تبلیغ بر علیه احزاب اصلاح‌طلب از جمله فعالیت‌های این طیف از منتقدان شورای سیاست‌گذاری بود که البته بدلیل گسترش فضای اطلاع‌رسانی توسط شبکه‌های مجازی به جایی نرسید. این طیف از منتقدان اکنون نیز در برخی رسانه‌ها سعی می‌کند با طرح مطالبی چون ناکارآمدی و انحلال شورای سیاست‌گذاری از فضای نقد جریان‌های اجتماعی اصلاح‌طلب به نفع خویش استفاده کنند. هرچند به‌نظر می‌رسد حتی این شکل از انتقادها هم باید با سعه صدر و روی گشاده اعضای شورای سیاست‌گذاری پاسخ داده شود چرا که برخی از همین منتقدان سیاسی از اعضای با سابقه جبهه اصلاح‌طلبان هستند. البته این دوستان نیز حتما اگاهند که فضای نقد سیاسی دو سویه است و عملکرد تفرقه برانگیز آنان در انتخابات قبلی در عرصه عمومی بی‌پاسخ نمی‌ماند. -نقد برندگان انتخابات: بخشی دیگر از انتقادها از سوی برخی نیروهای حاضر و برنده در انتخابات اخیر مطرح می‌شود که مثلا چرا جبهه اصلاح‌طلبان که بیشترین بنیه مالی و انسانی را تنها از چند حزب بزرگ دریافت می‌کند باید به احزاب کوچک و کم اثر در شورای سیاست‌گذاری حق رای برابر دهد. درباره چنین نقدهایی باید متذکر شد که با شقه شدن جبهه اصلاح طلبان ممکن است در بزنگاه انتخابات بعدی و با تایید صلاحیت نامزدهای اصلاح‌طلب غیرعضو در شورای سیاست‌گذاری، اتاق فکر اصلاح‌طلبان آچمز شوند. در واقع در آن‌زمان محمد خاتمی و احزاب بزرگ اصلاحات یا مجبور به تبعیت و حمایت از نامزدهای خواهند شد که از شورای سیاست‌گذاری اصلاح‌طلبان کنار گذاشته شده‌اند و یا باید در قبال انتخابات به گزینه عدم مشارکت متوسل و کرسی‌ها انتخابی جمهوری اسلامی را تحویل اصول‌گرایان بدهند. بنابراین حفظ همه گروه‌ها و احزاب جریان اصلاحات و استفاده از همه مهره‌های شطرنج در بازی های پیش رو نه تنها گزینه موجود که اتفاقا مطلوب است.
