نگاه مجلس به‌کابینه دوازدهم
*سعیدباستانی رئیس جمهور کابینه دوازدهم را به مجلس معرفی کرد. درنگاه اول تغریبا نیمی از کابینه اول، در کابینه دوم حضور ندارند. از این نظر باید به رای روحانی به تغییر درکابینه اذعان کرد. اما به رغم تاکید برکاهش سن کابینه شاهد هستیم که هنوزمتوسط سن‌کابینه، بالای ۶۰ سال است که به نظر می‌رسد وعده درمورد سن‌کابینه چندان هم تحقق نیافته است. از طرف دیگر برای وزرات ارتباطات مدیرجوانی معرفی شده که تغییر اساسی تلقی می‌شوده اما از سوی دیگر درمقایسه با سایر کشورها حتی کشورهایی پایین‌تر از ایران به لحاظ توسعه یافتگی، حوزه زنان توسط دولت جدی‌گرفته می‌شود، اما درکابینه دوازدهم هیچ نامی از یک زن در بین وزراء معرفی شده، وجود ندارد. البته اولویت دولت با توجه به مشکلات مختلف در بحث اشتغال و تولد قرار دارد. از این رو وزراء اقتصادی باید قدرتمند باشند، اما در این مورد نیز تغییرات چندانی درتیم اقتصادی دولت دوازدهم ایجاد نشده. وزرات آموزش و پرورش و آموزش عالی دو وزرات خانه‌ای هستند که آینده جامعه علمی کشور را در دست دارند، اما با معرفی وزیر آموزش و پرورش چنین برداشتی مشاهده نمی‌شود. همچنین افرادی که قرار است برای وزرات علوم معرفی شوند فاقد کارآیی وکاربرد لازم در مسیر علمی و فناوری کشور هستند. برنامه‌های این وزراء به صورت خلاصه در اختیار نمایندگان مجلس قرار گرفته است. نویسنده این قلم به عنوان نماینده مجلس برنامه برخی از وزراء را مورد برسسی قرارداده و جامعیت لازم در این برنامه‌های اعلامی مشاهده نمی‌شود. از این رو در برخورد مجلس با برخی از وزراء معرفی شده از هم اینک می‌توان پیش بینی کرد که تعدادی از وزراء رای نخواهند آورد. البته مشکل در این مرحله تنها به دولت و مجلس باز نمی گردد. سیستم نیمه ریاستی، نیمه پارلمانی در ایران چنین اقتضاعاتی هم دارد. متاسفانه سخنان سیاستمدارن با اجراء آنها کاملا متفاوت است. از این رو ممکن است برخی با برنامه‌های ضیعفی هم از مجلس رای اعتماد بگیرند. برخی از وزراء اعلام شده توسط رئیس جمهور فاقد توانایی تحرک در مجموعه‌های هستند که به عنوان وزیرآن مجموعه‌ها معرفی شده‌اند. زیرا وزرا باید بتوانند استراتژی‌های کلان تعریف کرده و برمبنای آن وزرات خانه مطبوع خود را هدایت کنند. این در حالی است که در ایران وزیری ابتدا معرفی می‌شود و درحین بررسی شرایط به او اعلام می‌شود که برنامه تو چست؟ اقدامی که در هیچ جای دنیا اینگو نیست. و ریشه این مورد به فقدان تحزب در ایران باز می‌گردد. زمانی احزاب در ایران هنوز به جایگاهی نرسیده‌اند که آمادگی اعلام برنامه در موضوعات مختلف را داشته باشند باید در انتظار چنین وضعیتی بود. اگر دولت برنامه‌های کلان وزرات خانه‌های مختلف را تببین می‌کرد و بر مبنای آن به دنبال وزرا بود حقیقتا کاربینه کار آمدی تری را شاهد بودیم. *نماینده مجلس شورای اسلامی
