اعتراض به سبک محمود
میثم سعادت-گروه سیاسی «اینجانب و دوستانم با همه وجود معتقد به آرمانهای انقلاب و کشور عزیزمان بوده و همه زندگی و موجودیت خود را برای خدمت به ملت و ارزش های الهی و انسانی وقف کرده ایم.... اعتراض به ظلم ، اعلام ظلم و تظلم علاوه بر اینکه حق قانونی و شرعی و انسانی هر فرد است، نه تنها موجب تضعیف نهادها نمی شود بلکه موجب تقویت آنها است چرا که ظلم مهمترین عامل در تضعیف و اضمحلال یک مجموعه و حکومت ها است.... قوه قضاییه نباید مدعی باشد که فاقد اشکال است و از هر نوع انتقاد و اعتراض مصونیت دارد. نباید هر نوع نقد و اعتراض را به منزله ضدیت فرض کرده و با آن برخورد نماید. رییس قوه قضاییه و همکاران ایشان معصوم و مصون از خطا نیستند. پوشاندن لباس زندانی و آوردن به دادسرا بدون جوراب و با دمپایی بخشی از بی احترامی ها بوده است.... آیا خدمت به مردم ، دفاع از حقوق ملت و منافع و استقلال و عزت ملی و تلاش برای پیشرفت کشور جرم است. آیا اینکه ثروت کشور را برای همه مردم خواسته ایم جرم نابخشودنی است؟.... نباید عده ای اقلیت محض خود را صاحب و مالک و اصل انقلاب و اکثریت قاطع مردم را غریبه ، ضد و یا مخالف انقلاب بشمارند که این کار خود بدترین عمل ضد انقلابی است. انقلاب و کشور متعلق به هشتاد میلیون ایرانی است» بسیاری از جملات این نامه را اگر جستجو کنید به نامه‌های معترضان انتخابات ۸۸ می‌رسید. سالی که بسیاری از مدیران ارشد جمهوری اسلامی از ابتدای انقلاب تا پایان سال ۸۴ به اتهامات متعدد زندانی می‌شدند و نزدیکان آنان نامه می‌نوشتند و اعتراض می‌کردند. حالا محمود احمدی‌نژاد با همان ادبیات شوریده است. گامی دیگر برای خروج احمدی‌نژاد از دایره نظام. آن هم در روزگاری که با پیام‌های تکراری خاتمی، اصلاح‌طلبان نفر به نفر و شهر به شهر زیر چتر مسئولیت‌های انتخابی نظام قرار می‌گیرند. با این حال محمود احمدی نژاد و یارانش روندی وارونه را در این سال‌ها تجربه کردند. با پایان ریاست جمهوری احمدی‌نژاد، جمع زیادی از مدیران ارشد آن دولت به جرایم عموما اقتصادی به دادگاه احضار می‌شدند. از جمله محمدرضا رحیمی که البته آقای معاون اول از زندان نامه مشهوری به احمدی‌نژاد نوشت و انتقادات تندی را متوجه او کرد. در همه این سال‌ها نیز یکی از چهره‌های جنجالی کابینه احمدی‌نژاد چند بار به دادگاه احضار شده است. او که از متهمان پرونده کهریزک به شمار می‌رود، عامل اصلی استیضاح وزیر کار احمدی‌نژاد در بهمن ۹۱ بود. استیضاحی که تبعات زیادی برای کشور داشت و رئیس جمهور در تریبون رسمی مجلس اتهاماتی را متوجه برادر رئیس دو قوه دیگر کشور کرد. احمدی‌نژاد البته اشاره‌ای هم به اتهامات بقایی کرده است «اتهام آقای بقایی اجرای مصوبه دولت در تخصیص مجموعاً سیصد میلیون تومان پاداش پایان دوره و پس از ۸ سال تلاش بی وقفه و شبانه روزی به هجده نفر از اعضاء دولت بوده است که تمام نهادهای قانونی نظارتی عدم مغایرت آن با قانون را رسماً اعلام کرده اند.» حال باید منتظر روزهای آینده ماند. آیا اتهامات بقایی به همین بذل و بخشش سیصد میلیونی در سال ۹۲ است یا اتهامات سنگین تری هم در پرونده او ثبت شده است و آیا قوه قضائیه نیازی می‌بیند که به ادعاهای احمدی‌نژاد پاسخ دهد؟ با این حال به نظر می‌رسد مسیری که محمود احمدی‌نژاد انتخاب کرده است، به سمت روشنایی نیست. توهم حمایت میلیونی مردم از احمدی‌نژاد بارها شکست خورده است. کاش او جرئت داشت در انتخابات شوراها لیستی بدهد تا عیار و توان و محبوبیتش سنجیده شود. کاش محاسبه میزان محبوبیت خود را به صندوق‌های رای بسپارد. محدودیت‌های او کمتر از خاتمی نیست و می تواند از دوستان سابق در مجلس و شورا و حتی ریاست جمهوری نامزد انتخاباتی پیدا کند. اما اگر راهی جز صندوق رای را بجوید، ره به ترکستان خواهد برد....
