سکوت به چه قیمتی
جلال‌پور در این یادداشت از حضور خود در نشست‌های شورای پول و اعتبار به نمایندگی از بخش خصوصی یاد کرده و اتفاقی که در حاشیه یکی از این نشست‌ها پیش آمده بود را مرور کرده‌است. اینکه چگونه یک فعال با سابقه بخش خصوصی خام بازاریابی مدیر یک مؤسسه غیرمجاز شده و پس از حدود نیم قرن، نتیجه سال‌ها تلاش خود را به امید درآمد بی‌‌زحمت در آن مؤسسه سپرده‌گذاری کرده و به جای گرفتن سود، دارایی خود را از دست داده، قصه تلخی است که این روزها به کرات می‌شنویم و می‌بینیم. مؤسسات ریز و درشتی که بدون مجوز مشغول به کار می‌شوند و مردمی که گرفتار وسوسه طمع می‌شوند و دست آخر پیش از آنکه به مقصد برسند در بن‌بست بلاتکلیفی متوقف شده و پس و پیش خود هیچ راه فراری نمی‌یابند. گذشته از این سوگنامه آشنا و تکراری، رئیس پیشین اتاق بازرگانی ایران در اندوهنامه خود به موضوعی قابل بحث و بررسی اشاره کرده‌است. در همه یادداشت رئیس پیشین اتاق کرمان درد و ناراحتی وجود دارد، جزء همین چند کلمه پایانی که موجب می‌شود، احساس همدردی با مال باختگان جای خود را به خشم از دست مسؤلان و تصمیم‌گیران می‌دهد. جلال‌پور پس از آنکه گفتن از سخنرانی تند خود علیه مؤسسات غیرمجاز در شورای پول و اعتبار، به این موضوع اشاره می‌کند "به دلیل سوگندی که خورده‌ام، نمی‌توانم درباره مباحث آن روز چیزی بنویسم". شاید مالباختگان مؤسسات غیرمجاز و همه آنهایی که به دلیل عدم آگاهی و اطلاع کافی از نوع فعالیت شرکت‌ها و مؤسسات غیرمجاز، همه یا بخشی از سرمایه‌شان را از دست داده‌اند باید در مقابل ساختمان رسانه‌ها، نهادهای مسؤل و سازمان‌های ناظر تجمع کنند و از ایشان علت سکوت‌شان را جویا شوند. باید از این نهادها و سازمان‌ها پرسید، کدام مصلحت ایجاب می‌کند که به جای موضع‌گیری جدی و برخورد تند با آنها که به طمع بردن مال مردم، مجموعه‌ای راه‌اندازی و با سوءاستفاده از عنوان و اعتبار نهادهای قانونی، مخاطبان خود را سرکیسه می‌کنند، سکوت اختیار کنند. شاید اگر به موقع اطلاع‌رسانی شود، تعداد کمتری به دام اینگونه مؤسسات بیفتند و آسیب‌های اقتصادی و اجتماعی کمتری متوجه کشور شود.
