بیم و امیدهای شورای شهر تهران
زمانی که اسحاق جهانگیری در یکی از مناظره تلویزیونی به طعنه، آرای هفتصد هزار نفری محمدباقر قالیباف در انتخابات سال نود و دو را یادآوری کرد به حتم از حمایت قاطع و مشارکت هفتاد درصدی مردم پایتخت از لیست امید در شورای شهر بی‌خبر بود. انتخاباتی که رای نامزد آخر لیست امید در آن نه تنها چند صد هزار نفر با لیست خدمت اصولگرایان فاصله داشت که حتی بیشتر از آرای سید ابراهیم ریسی نامزد واحد اصولگرایان در انتخابات ریاست جمهوری بود!! نوار پرتکراری از پیروزی‌های کم‌سابقه و غرورآفرین که اگر چه جان و دل اصلاح‌طلبان را پر از امید و قدرت می‌کند اما چون شمشیری دو لبه حاوی هشدارها و خطراتی است که درصورت بی‌توجهی، ممکن است به آثار زیان‌باری در آینده منجر شود. یکم-شورای سیاست‌گذاری اصلاح‌طلبان در اولین امتحان جدی‌اش به‌خوبی انتظارها را در زمینه انتشار لیست نهایی برآورده نکرد. لیستی که فارغ از نامزدهای نهایی -که همه به آن‌ها رای داده و حمایت می کنیم- در روند شکل‌گیری و انتشار با ابهام‌های متعدد همراه بود. در واقع اگر در انتخابات مجلس دهم اصلاح طلبان بدلیل رد صلاحیت بی‌سابقه شورای نگهبان در بسیاری از مناطق حتی از یافتن نامزد نهایی ناتوان بودند و به همین دلیل بدنه اجتماعی بدون در نظر گرفتن پروسه ایجاد لیست با حمایت صددرصدی و یک‌صدا از آن مجلس را همراه دولت ساخت اما در انتخابات شوراها به‌دلیل وجود نامزدهای پرتوان و نامدار حاضر در عرصه، هواداران و بدنه اجتماعی اصلاح‌طلبان انتظار رفتار شفاف‌تری از شورای سیاست‌گذاری را داشتند. چه آن‌که رابطه اصلاح‌طلبان با هوادارنشان یک رابطه پویا، دو طرفه و اقناعی است که در صورت نارسایی به خانه‌نشینی و قهر منجر می‌شود. بنابراین بدون هیچ‌گونه پیش داوری نسبت به عملکرد منتخبان محترم شورای پنجم و آمادگی برای هر گونه کمک به ایشان، مطالبه شفاف‌سازی روند تشکیل لیست نهایی در سراسر ایران در انتخابات اخیر هم‌چنان پا برجا و برای ادامه حمایت بدنه اجتماعی از شورای سیاست‌گذاری ضروری است. -آخرین تجربه حضور اکثریت اصلاح‌طلبان در شورای شهر تهران در حدود دو دهه پیش چیزی جز افتراق و اصطکاک را به خاطر افکار عمومی نمی‌آورد. شورایی که چنان عجول و بی‌پروا سرگرم اصلاح و تغییر سازوکارهای مدیریت شهری شد که از نمایش بزرگ اصولگرایان غافل ماند. نمایشی که توسط شبکه‌های خبری رسانه ملی -در غیاب شبکه‌های مجازی- چنان یاس و ناامیدی را به رای دهندگان پایتخت پمپاژ کرد که میزان مشارکت مردم تهران در انتخابات شورای دوم به کم‌تر از بیست درصد کاهش یافت و ائتلاف آبادگران با سر لیستی چمران و شهرداری محمود احمدی‌نژاد سپهر سیاست در ایران را برای سالها تحت تاثیر قرار داد.اتفاقی که در روزهای پس از پیروزی امسال نیز با مباحث انتخاب شهردار بوسیله رسانه‌های اصولگرا در حال اجرا بود که خوش‌بختانه با درایت و تجربه اعضا به سرعت مختومه شد. در واقع شورای شهر پنجم تهران می‌تواند یک به‌رروز رسانی معنا‌دار و تازه از عملکرد اکثریت اصلاح‌طلب در حاکمیت جمهوری اسلامی برای مردم و نظام باشد که خوش‌بختانه هر دو در سال‌های اخیر دوباره به این جریان سیاسی اعتماد کرده‌اند. -توییت برخی از نمایندگان تازه شورای پنجم در روزهای پس از پیروزی در زمینه تحویل گرفتن ویرانه شهرداری، بدهی بسیار بالا، حقوق معوقه کارمندان و... از سوی مردم در خوش‌بینانه‌ترین حالت بهانه‌ای برای کم کاری و وقت‌کشی است. اگر چه افکار عمومی متوجه زمان‌بر بودن ایجاد و بهبود سیستم‌های در هم ریخته شهرداری تهران است اما در اولین گام از نمایندگان انتظار ایجاد شفافیت در قراردادها، منابع مالی و پرداخت‌های زیر مجموعه شهرداری را دارد. رویکردی که با افزایش مهم‌ترین سرمایه اصلاح‌طلبان - سابقه روشن مالی- می‌تواند در سال‌های آتی به کمک این جریان در بزنگاه‌های انتخابات بیاید. در واقع با نگاهی به شکل مناظره‌های انتخاباتی و محتوای مباحث فضاهای مجازی در زمینه حقوق‌ها، حساب‌ها و املاک نجومی به‌نظر می‌آید مبارزه با فساد سیستمی در صدر مطالبات عمومی شهروندان قرار دارد و انتظار از شورای یک‌دست اصلاح‌طلبان برای مبارزه همه‌جانبه و بی‌اغماض با تمام اشکال فساد بسیار بالا است. در پایان این‌که نخستین محک برای عملکرد نمایندگان شورای پنجم در موارد ذکر شده را می‌توان در نام و نحوه انتخاب شهردار تازه پایتخت سنجید. چهره ملی‌ای که به اعتماد بیشتر نظام به اصلاح‌طلبان، ائتلاف گسترده در میان تحول خواهان و امید روز‌افزون رای دهندگان یاری رساند.
