یادداشت های غیر رسمی(۷۶): تیم جدید،زمین جدید

خوشبختانه اهمیت بخش خصوصی حداقل دیگر در کلام محل مناقشه نبوده و تبعات سالها اقتدار اقتصاد دولتی برای بسیاری از جمله بخشی از تصمیم گیران روشن تر از قبل است. درس بزرگی که ارزان بدست نیامده و طبیعی است که واگذاری امور به مردم خود مسیر مبهم و ناهموار دیگری باشد. شاید شکل گیری گسترده تشکیلات جایگزین در قالب خصولتی ها هم بخشی از این دست انداز باشد.دست اندازی که هم ناشی از عدم اعتماد و هم البته ترس از دست دادن قدرت ،این عزیزترین داشته اقتصاد دولتی است.حالا دیگر اقتصاد خصولتی به عنوان ذخیره اقتصاد خسته دولتی زمامدار امور مهم کشور شده است.اما این یکی هم بسیار زود از خود علایم ناتوانی را بروز داده است.کافیست به عملکرد بانکهای خصولتی و شرکت های سرمایه گذاری و شرکتهای عملیاتی و پیمانکاری خصولتی و وضعیت و حال و روز آنها نگاهی دقیق انداخت ،میتوان آثار درماندگی این تازه از راه رسیدگان را دید.عدم توان پرداخت دیون و یا فساد و یا ورشکستگی فقط نشانه هایی از این ناتوانی است.شاید اگر دوپینگ دولتی حامی مثلا شرکتهای پیمانکاری خصولتی نبود آنها مدتها بود که عرصه را واگذارده بودند.این موضوع البته موضوع امروز این ستون نیست که این فقط مقدمه ای است بر سری جدید موضوع این ستون که مرتبط با حواشی تحول بزرگِ واگذاری امور اقتصادی به بخش خصوصی است.در واقع این سری از یادداشت ها با این پیش فرض نوشته می شود که بخش دولتی و شبه خصوصی و خصولتی قادر به شتاب بخشی به رشد و توسعه ملی نبوده و باید بتدریج نقش و جایگاه خود را به بازیگر تازه نفس و با انگیزه تری که عمدتا بخش خصوصی است بسپارند. و اینکه دیگر مشکل با تعویض بازیکن حل نشده که جریان بازی ها و رقابت های جهانی اقتصادی به تیمی جدید نیاز دارد. در این بحث به عنوان یک فعال بخش خصوصی و در حد وسع این ستون و بصورتی غیر رسمی به موانع درونی و بیرونی این تحول می پردازم.موانع بیرونی که همچون صاحب منصبانی که به تغییر زمین بازی اعتقادی نداشته و هنوز همان زمین خاکی قدیمی و همان مربیان و همان یاران را برای بردن کافی می دانند و موانع داخلی که مانع از پوست اندازی بخش خصوصی می شوند.