یادداشت های غیر رسمی(۷۱):برندینگ یا سیاسی کاری

غلامرضا رحیمی

چند شماره‌ای است که در این ستون به موضوع چگونگی جلب نظر رای دهندگان با کمک ترفند‌های بازاریابی تجاری پرداخته‌ام. نوشتم که ظاهرا این بار هم در به‌کارگیری دانش جهانی خوب عمل نکرده‌ایم و می‌شود گفت که انتقال فناوری بازاریابی سیاسی بصورت گتره‌ای انجام شده و به همین دلیل بجای آن‌که کمک حال مردم در انتخاب شود موجب هدایت آنان به جایی می‌شود که احتمالا مقصود آنان نیست. حالا ممکن برخی خوانندگان به من ایراد بگیرند که اصولا بازاریابی کارش جازدن گنجشک بجای قناری است، خب معلوم است که وقتی وارد دنیای سیاست بشود کمک که نمی‌کند هیچ، نتیجه اش این می‌شود که جلب رای برابر می‌شود با ارزش یک کیسه برنج و یا تشخیص صلاحیت یک نفر با عکسی کنار ایستگاه شماره چند مترو. اما با احترام به این خوانندگان عرض کنم که بازاریابی نه تنها یک شاخه علمی است که بازاریابی سیاسی هم ایضا. پس ایراد از علم نیست. اما برگردم به موضوع یکی از اصول مهم بازاریابی مدرن،که عبارت است از تشخیص ذی‌نفعان کسب وکار. شناخت ذینفعان کمک می‌کند که کسب و کار راهبردهایی پایدار داشته باشد. و خلاصه‌اش این است که نباید هدف کسب و کار فقط سود آنی باشد که تجربه همان‌هایی که برای تجارت ساز و کار نوشتند و آن‌را علمی کردند این‌را ثابت کرده که رها کردن کسب و کارها در سودجویی بی‌حساب و کتاب عاقبتی برای اقتصاد و جامعه ندارد. به همین دلیل عقلای این علم، دادن اطلاعات درست به مردم را حق آنان می‌دانند. و این همانی است که معمولا در سیاست از آن پرهیز می‌شود زیراکه این‌جا به آرا همه اقشار، مستقل از منافع متفاوت آن‌ها نیاز است. این ترفند در عالم تجارت هم وقتی که تاجر در قید پایداری نباشد بسیار دیده می‌شود. همه عملکرد صادرات مقطعی و ناموفق به همسایگان را می‌دانند. و بازاریابان می‌گویند مشکل در نبود برند است. یعنی وقتی شعاری و تبلیغی با واقع و عمل یکی نباشد، مردم با دوری از آن برند، حداقل تا زمانی که خود را اصلاح نکرده، آن‌را جریمه می‌کنند.اما در عالم سیاسی که برند با ثباتی وجود ندارد مردم چطور باید اینکار را بکنند؟ یک شعار و هدف ناصواب می‌تواند بارها با اشخاص مختلف ولی با رنگی جدید تکرار شود.