یادداشت‌های غیر رسمی(۶۱):زندگی با امید زیباست
غلامرضا رحیمی کارشناس مدیریت پروژهمدتی است جلساتی منظم به اندازه سفرهای شهری‌ام، با جوانی باهوش دارم که از سر ناچاری و با وجود تحصیلات مهندسی با پرایدش در آژانسی کار می‌کند. دو سال پیش که این جوان در آژانس نزدیک محل کارم مشغول شد از من درخواست شغلی مرتبط با درسی را که خوانده، داشت. وقتی که از درآمد و نگاهش به زندگی پرسیدم، متوجه شد که حتی اگر شغل مناسبی هم در این دوره رکود و رقابت بیکاران تحصیل کرده، پیدا کند درآمدش با آرزوهایش و حتی درآمد فعلی‌اش فاصله داشته و بعد وقتی عدم اطمینان در ثبات شغلی را هم با هم مرور کردیم بیشتر به این فکر رفت که آیا درخواست واقعی‌اش شغل مرتبط است و یا چیز دیگری؟ در دوره این مشاوره کوشش کردم خودش به راه حل‌ها رسیده و تاکید داشتم که راه حل را باید در آرزوها و هدفش پیدا کند و این‌که بی رودر بایستی به دلش و توانش مراجعه کرده و ببیند واقعا درخواستش فقط یک شغل با ثبات است؟ امروز این جوان با کمک مادرش و کمی قرض خانوادگی در یک محل استیجاری با عرضه خوراکی‌های سرد سنتی ایرانی مثل کوکو و کتلت و دلمه وچند خوراک مشابه دیگر با بازاریابی اینترنتی به آرامشی رسیده که چند روز پیش تلفنی به من می گفت روزانه ۱۶ ساعت کار می کنم و استرس زیادی برای پرداخت قرض‌هایم دارم، اما چون امید دارم رنگ اطرافم هم تغییر کرده و حالا زندگی برام زیباست. می‌دانم که همه روزه کسب و کارهای زیادی راه می‌افتند و چون خیلی هاشان فقط برپایه آرزو و هدف راه اندازی شده زود هم از میدان خارج می‌شوند. اما فکر می‌کنم اگر ساز و کاری بود که به این کسب و کارهای کوچک کمک می‌کرد، سرنوشت خیلی از آن‌ها جور دیگری بود. این‌که هدف و امید چقدر می‌تواند عینک نگاه همه و مهم‌تر از همه جوان‌ها را عوض کند شاید خیلی محل مناقشه نباشه اما حتم دارم که در مورد چگونگی هدف‌مند کردن خوشبینی جوانان حرف بسیار است، حرف‌هایی که گاه منتهی به امید شده اما افسوس که زیبایی زندگی جوانان فقط در گرو امید و عمل خودشان نبوده که به عمل خیلی‌های دیگر هم وابسته است.
