احسان اسدیehssan.jahad2015@gmail.comامنیت مسئله ای شده که امروزه همه به دنبال آن هستند،می‌خواهند امنیت داشته باشند در خانواده در محل کار در سالن ورزشی در خیابان در هنگام استراحت ولی غافل از این‌که هرچیزی بهایی دارد.یکی از مسائلی که امروزه اقتصاد ما را به شدت دچار مشکل کرده همین بحث امنیت در محیط اقتصادی جامعهمیباشد. اکثر سرمایه‌گذاران و صاحبان سهام به دنبال محلی امن برای سرمایهگذاریمیباشند که خدای نکرده مبادا سود نکرده و متضرر شده و سرمایه اولیه خود را از دست بدهند. کشورهای خارجی نیز برای سرمایه‌گذاری در داخل ایران همیشه به این مسئلهمیپردازند که چه کسی امنیت سرمایه‌گذاری ما را به عهدهمیگیرد، چه از لحاظ سیاسی و چه از لحاظ قوانین و بخشنامه‌ها و چه از لحاظ خرید محصولات.اکثر افراد جامعه نیز همیشه به دنبال کسب و کاری امنمیگردند که مثلاً ماهیانه حقوقی داشته و با پشتوانه آن حقوق ثابت به مدیریت زندگی خود و افراد تحت تکفل خود بپردازند و دیگر جرات ریسک‌پذیری نداشته و معمولاً چنین افرادی تمایل زیادی به جذب در اداره‌های دولتی و استخدام به صورت رسمی شدن را دارند تا به قول معروف امنیت زندگی خود را تأمین کرده باشند غافل از این‌که به خاطر همین مسئله خود را در قفسی گرفتار کرده و تا آخر عمر قادر به خارج شدن از آن نیستند و زمانیمیخواهند خارج شوند که دیگر پر و بال آن‌ها پیر و فرسوده شده و دیگر قدرت پرواز کردن را ندارند و همیشه با حسرت به نگاه کردن به پرواز دیگران زندگی خود را به اتماممیرساند. این افراد اکثراً قابلیت چندانی برای اقتصاد جامعه نداشته و معمولاً به عنوان کارگر اداری شناختهمیشوند ولو در هر پست و مقامی. کسی که با چنین نگرشی مثلاً به مدیریت یک کارخانه منصوبمیشود اجازه پرواز کردن به کسی را نخواهد داد و تمامی پرها را قیچیمیکند. امنیت واقعی در گروه همکاری و تعامل و پیشرفت جامعه و نگرش بلند پروازانهمیباشد. اکثر اختراعات، فتوحات و یادگیری‌ها گذشته و حال مربوط به کسانیمیباشد که به دنبال امنیت خود نبودند و زندگی خود را صرف دیگران و مملکت خود نموده‌اند.اشتغالزایی و فرهنگ‌سازی مربوط به افرادیمیباشد که همیشه و همه جا در حال تلاش و تکاپو هستند و خود را در قفسی امن محبوس ننموده و از قدرتی که خداوند متعال در اختیار آن‌ها گذاشته در جهت خدمت به جامعه خود برآمده و موجبات خوشحالی مردم را فراهم آورده‌اند. شما در نظر داشته باشید که مثلاً قرار است کارخانه‌ای در شهری ساخته شود که بازار فروش آن در ابتدای امر ملموس نیست و هر کاری عاری از ریسک نیست آیا کسی که به دنبال محیطی امنحاضر به سرمایه‌گذاری‌گذاری در این زمینهمیباشد، بعد از آن چه کسی حاضر به کار کردن در کارخانهایمیباشد که آینده آن مشخص
نیست، چه کسی به آن واممیدهد، چه کسی محصول آن را پیش خریدمیکند، چه کسی به آن مواد اولیه می دهد، پس بهترین راه آن است که اصلاً این کارخانه راه‌اندازی نشود و اشتغالزایی نکند و محصولی جهت استفاده مردم منطقه و شهر تولید نگردد و چیزی هم صادر نشود. همین مسئله معضلی شده تا کسی واقعاً جسارت دست زدن به این کارها را نداشته باشد و تعداد افرادی که حاضر به چنین کارهاییمیشوند بسیار اندک شمارمیباشند و حتی در صورت شکست در اجرای پروژه و یا ایده خود با تمسخر دیگر افراد مواجه خواهند شد.دقت کنید که همین مسئله امنیت تا چه حدیمیتواند پایه‌های اقتصادی کشور را فلج نماید. نگرش ما برای افراد بعد از خودمان و بچه هایمان چگونه تفسیرمیگردد پس با این رویه ما نمی‌توانیم خدمتی برای افراد بعد از خودمان داشته باشیم و تنها چیزی که آیندگان از ما یادمیکنند نسلی بود
که برای امنیت زندگی خود دست به هیچ کار ارزشمندی نزدند.اقتصاد یعنی شکوفایی، نوآوری، زحمت، سلیقه، نگرش، پشتکار، هزینه، تداوم تمامی این‌ها شروطی هستند که برای شکوفایی هرچه بیشتر در اقتصاد هر کشوری لازممیباشد مخصوصاً با توجه به ارتقاع سطح علمی و سرعت انتقال این اطلاعات باید زمینه‌ای فراهم گردد که توان رقابت با سیار کشورها در چنین بازار رقابتی فراهم گردد. باید محیطی فراهم گردد که سرمایه‌گذران و اساتید فن علاوه بر تسخیر بازار و گردش چرخه اقتصاد در مملکت پایه‌های برنامه‌ریزی برای تصرف و صادرات و حتی اشتغالزایی و بهره‌وری از منابع انسانی در کشورهای دیگر را فراهم آورند با جمعیتی که اکنون بر سطح کره زمین مشغول به زندگیمیباشند هیچ محصولی بی‌مشتری نمی‌باشد فقط تحقیق و تفحص در این زمینه و به روز بودن در راه تولید محصول مورد نظر راه‌گشای خیلی از مسائلمیباشد.
