یادداشت‌های غیر رسمی(۴۰):بردن چرخ به جاده سنگلاخی
غلامرضا رحیمی کارشناس مدیریت پروژهچندین شماره است که برای کاهش اثرات نسیان، یادداشت‌هایی را به بررسی همه راه‌های ممکن نابودی چرخ اختصاص داده‌ام. همان‌طور که در یادداشت اول قول دادم موضوع طنز نبود. در این مسیر، چند نوع ابزار و روش و رویه راکه می‌تواند یک چرخ را نابود کند، اسم بردم. از پتک گفتم و قدمت نابود‌سازی اساسی‌اش و این‌که این‌بار چگونه به کمک آن، ستاد تفکر و برنامه‌ریزی الزامی یک اقتصاد دولتی هم‌چون اقتصاد ما را نشانه گرفت و به هدف ظاهری حذف پیچیدگی سمت و سوی اقتصاد کشور طومار آن‌را در هم پیچید. از اره زنگ زده‌ای قدیمی گسترش عدالت از طریق توزیع برابر موجودی خزانه کشور در میان آحاد و خالی کردن خزانه و نبود سرمایه برای انجام کارهای مورد نیاز خلایق هم‌چون آب و برق و جاده و امثالهم گفتم، اره‌ای که نتیجه کارش توزیع فقر و نه محو آن بود. از تبری گفتم که تجربه مدیریتی و کلان اقتصادی کشور را بنام مبارزه با مافیا هدف گرفت و از اسید پاشی بر بخش خصوصی با گسترش خصولتی‌سازی در اقتصاد نوشتم. از قدرت و به‌کارگیری فنون رزمی در نابودی چرخ از طریق ایجاد ترس و شوک درمانی و فرار موجود ترسوی سرمایه گفتم. و حالا از تباهی چرخ در بیراهه سنگلاخی باید گفت.از قرن‌ها پیش آدمی‌زاد سعی کرده راهی را برود که می‌شناسد و توان پیش‌برد چرخش را در آن داشته باشد.بدین ترتیب برای ایجاد راه‌های جدید وقت می‌گذارد و بعد می‌سازدش و بعد تازه در کنار جاده قدیم از آن هم استفاده می‌کند. نتیجه بردن چرخ به مسیری ناهموار و بدتر سنگلاخ، برای همه کسانی که تجربه کرده‌اند، معلوم است.کافی‌است از چند خبره بپرسیم که مثلا حداکثر حجم تجارت با فلان کشور آفریقایی معادل چند روز توان اقتصاد ماست تا جواب بگیرید که بهتر است چرخ را به راه جدید ناهموار هدایت نکرد. راه‌های سنتی اقتصاد کشور ممکن است ایراداتی داشته باشند، اما ثابت کرده‌اند که توانایی داد و ستدی به اندازه توان ملی ما را داشته اند. معلوم است که وقتی یکی از بزرگ‌ترین تولید کنندگان نفت دنیا هستیم نمی‌توانیم آن‌را به کسی بفروشیم که باید تازه برایش با جیب خودمان پالایشگاه بسازیم.این می شود که چرخ در این بیراهه وا می‌رود.
