یادداشت‌های غیررسمی(۳۷): با تبر به جان چرخ افتادن
غلامرضا رحیمی کارشناس مدیریت پروژهدر چند یادداشت اخیر ، به دلیل احتمال تکرار برخی اقدامات منجر به نابودی چرخ که عموما ناشی از نسیان مرسوم ماست، خودم را به مرور روش‌ها و ابزار نابودی چرخ مشغول کردم. در این مشغولیت، استفاده از پتک انقلابی در نابودی نظام تفکر و برنامه‌ریزی را ذکر کردم و البته از اره زنگ زده مشهور عدالت گفتم.اره‌ای که با توزیع مساوی بخش اعظم درآمدهای کشور، همه بجز تعدادی اره بدست را به نزدیکی خط مشهور فقر برد. همان تعدادی که با نابودی چرخ، خود سکان دار یک وسیله برای میانبر زدن و کسب درآمدهای بی‌حساب و کتاب شدند. اما تبر هم از خیلی سال پیش وسیله‌ای بسیار کارا برای قطع کردن بوده و به همین دلیل از همان دوره در نابودی چرخ هم بکار گرفته شده است.کسی که از تبر استفاده می‌کند هم باید سریع باشد و هم قدرتمند، درست به اندازه قاطعیت خود تبر. برای بدست‌آوردن چنین سرعت و قدرتی نیاز به حمایت زیادی است. جمعیت هم اغلب بشرطی حمایت می‌کنند که احساس خطر و ناامنی کنند.پس تبر بدستِ قاطع ما باید با حرارت و اطمینان فراوان از این قدرت و لزوم قطع کردن صحبت کند.چه چیزی بیش‌تر ترسناک است، مافیا! همه در ذهن خود تصویری از مافیا و بدی آن دارند.کافی‌است تعدادی از خطاهای فعالان اقتصادی با حرارت و البته کمی کمک گرفتن از ذره‌بین فریاد شود،آن‌گاه در کوتاه مدتی جمعیت گرفتار در سختی معاش و البته تعداد زیادی اقتصاددان و کارشناسِ‌دانای ناراضی از مشکلات، حاضرند خود، تبر بدست شوند. و این می‌شود که در کوتاه زمانی سال‌ها تجربه سلاخی می‌شود. اعم از حق و یا ناحق. خوب احساس خطر شده باید کاری کرد. اما دیری نمی‌پاید که در میان گرد و خاک به پا شده برخی می‌پرسند، چه باید کرد.کم کم معلوم می‌شود که چرخی نیست که با آن بروند و چرخی که اشکال داشت، به‌جای تعمیر از بین‌رفته است و دوباره باید چرخی را که از روی تجربه و به‌سختی ساخته شده بود، بسازند. حالا باید با حذف همه مدیران و فعالان با تجربه اقتصاد به اتهام فعالیت مافیایی، با توسل به تبر بدستان سابق،آن‌چه را بسازیم که قبلا داشتیم. چه باک که این نابودی اگر برای اقتصاد چیزی نداشت برای تبر بدستان بسیار داشت.
