امیرعباس میرزاخانی-بسیج در طول تاریخ قریب به ۴ دهه از فعالیت نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران نامی آشناست.جای گیری این واژه در ادبیات سیاسی سال های اولیه پس ازپیروزی انقلاب اسلامی و فرمان تشکیل سازمان بسیج مستضعفین در ۵ آذر۱۳۵۸، نمود اراده یک ملت برای زیستنی مستقل و آزاد در جهان و برساختن جامعه ای آباد وآزاد در پرتوی تعالیم رهایی بخش اسلام بود.این اراده به بهترین نحو در جریان دفع تجاوز دشمن بعثی و مشارکت گسترده و عام مردم در دفاع در کیان ملک و آیین تجلی یافت. بسیج به تدریج به خصوص پس از جنگ تحمیلی و۸ سال دفاع مقدس به یک نهاد که می توانست به عنوان شبکه ای از نهادها در گستره جامعه مدنی کشور به عنوان سپر دفاع از ملیت و دیانت عمل کند، تاحدودی به جزئی از ساختار بوروکراتیک مبدل گشت و با این حال هنوز رگه‌های مردمی خود را به خصوص در لایه های پایینی و میانی حفظ کرده است. هیچ کشوری را در دنیای امروز بدون مشارکت مردم و اتکا به ظرفیت های گسترده خود در حیطه نیروهای اجتماعی یارای آن نیست که به حل مشکلات خود بپردازد.نیروهای بسیج که با شروع جنگ تحمیلی و با شرکت داوطلبانه مردم به
بهترین شکل آهنگ دفاع از تمامیت کشور را از تجاوز دشمنان اسلام وایران به جهانیان نشان داد، هم اکنون نیز می‌تواند یکی از محمل های مناسب جلب مشارکت مردم در فعالیت های سازنده و اثباتی در جهت اعتلای اسلام، ایران و انقلاب اسلامی باشد. و نبایدکارکرد این نهاد مردمی و انقلابی با نهادهای جناحی و فرقه ای خلط نشود.بسیج به عنوان یک نهاد ملی از کارکردی کاملا متمایز از کارکرد حزب و گروه های همسو سیاسی برخوردار است و افراد به خدمت گرفتن در جهت حل و فصل خصومت ها و محروم کردن میهمانان از یکی از ظرفیت های ملی است وبه تعبیر مقام معظم رهبری که «هریک از آحاد قشرهای مختلف جامعه که دارای روحیه حساس مسوولیت و ایمان باشد، بسیجی است» ضرورت دارد ضمن حفظ شأن ملی این نهاد، یعنی تعلق آن به تمامیت ملت، گشوده شدن ابواب آن به روی صاحبان گرایش های سیاسی مختلف در چارچوب جمهوری اسلامی ایران ، حفظ شأن مشارکتی و مردمی آن وفعال نمودن آن در کوشش هایی است که آحاد مردم از قبل آن منتفع شوند.در این صورت است که بسیج نمی تواند به منزله رقیبی برای نهادهایی با کارکرد متفاوت همچون احزاب جلوه کند، کما این که ترویج ایدئولوژی
های حزبی و نه ایدئولوژی عام نظام در این نهاد نیز شأن آن را از یک نهاد عام مردمی و ملی ، به یک فرقه و حزب سیاسی تقلیل می دهدکه بافلسفه تشکیلش که همانا مردمی بودن وحفظ ارزش های نظام، انقلاب واسلام است؛ ناسازگارخواهدبود .روحیه مضاعف مردمی وظرفیت تاثیرگذاری بسیج درلایه های مختلف جامعه به قدری بالاست که می تواند در بزنگ های سیاسی ، دست آویز هرجریانی قرارگیرد؛آنچه دراین میان ازاهمیت والایی برخورداراست محفوظ نگه داشتن آن از برخی رویکرد های خاص و حفظ جایگاه انقلابی این نهاد درمیان همه اقشار مردم است تا سرمایه اجتماعی آن خرج مسائل جناحی وحزبی گروه های فرصت طلب قرارنگیرد.
