یادداشت‌های غیر رسمی(۳۴):همه روش‌های نابودی یک چرخ
غلامرضا رحیمی کارسناس مدیریت پروژهاز آن‌جایی که ما مشهوریم که از تجربیات خود خوب درس نمی‌گیریم، تصمیم گرفتم برای یادآوری، تعدادی از یادداشت‌های این ستون را به بررسی همه روش‌های ممکن نابودی چرخ یک اقتصاد و یک صنعت و یک کسب و کار و خلاصه هر فعالیت اقتصادی اختصاص بدهم. باور کنید طنز نیست،کافی است به اندازه چند شماره از این یادداشت‌ها با عناوینی که اینجا ذکر کرده‌ام، صبوری کرده و با من همراهی کنید و بعد تصدیق خواهید کرد که شکستن چرخ می‌تواند به طرق مختلف اما تکرار شدنی صورت گیرد. خوب همان‌طور که یک پزشک دل‌مشغول سلامت و نه راه‌کارهای کُشتن است، موضوع علم اقتصاد چگونگی رونق اقتصاد و نه روش‌های نابودی آن است. بنابراین عجیب نیست که این راه‌کارها مبنا و گذشته علمی نداشته باشند جز برهان خلف. تا عالمان این عرصه چه گویند. روش اول -کوبیدن با پتک بر فرق چرخ. انحلال نظام برنامه‌ریزی در اقتصادی که عموما دولتی است و نیروی محرکه آن نه رقابت که بیشتر برنامه‌های توسعه ای مصوب است. روش دوم -بریدن چرخ با اره زنگ زده. توزیع فقر با توزیع مساوی عمده درآمد ملی در قالب توزیع مستقیم پول بنام یارانه هدف‌مند. روش سوم - با تبر به جان چرخ افتادن. برکناری همه مدیران و فعالان با سابقه به اتهاماتی مثل تشکیل مافیا و زد و بند و به این ترتیب دمار از روزگار تجربه در اقتصاد در آوردن. روش چهارم - اسید پاشی به چرخ. تبلیغ شعار خصوصی‌سازی و واگذاری شرکت‌های دولتی به زیر مجموعه‌های دولتی خارج از نظارت یا همان خصولتی‌سازی. روش پنجم - نابودی چرخ با فنون رزمی.علاقه به شوک درمانی و جراحی بدون تخصص در علم روانشناسی اقتصاد و سلامتی و بهداشت اقتصاد و تنها با اتکا به اهرم ِقدرت. روش ششم - بردن چرخ به جاده سنگلاخی. دوری از طرفین اصلی اقتصادی بین‌المللی کشور و دوستی با کشورهایی که تولید سالیانه آن‌ها کمتر از یک‌روز درآمد کشور است. روش هفتم - چوب لای چرخ در حال حرکت گذاشتن. ایجاد فضای شک و تردید برای فعالان اقتصادی بهگونهای که هیچ‌کس نتواند به برنامه‌های طولانی مدت اقتصادی فکر کند. روش هشتم - موریانه انداختن به جان چرخ. انتقال تمرکز فعالان اقتصادی کشور از وظایف اصلی به فعالیت‌هایی شبه اقتصادی مثل دلالی بهگونهای که منبع اصلی درآمد فراموش شود.
