یادداشت‌های غیر رسمی(۳۵):کوبیدن با پتک بر فرقِ چرخ
غلامرضا رحیمی کارشناس مدیریت پروژهدر یادداشت قبلی گفتم که قصد دارم به منظور پرهیز از تکرار، به بررسی همه روش‌هایی بپردازم که در نابودی یک چرخ می‌توان بکار گرفت. در اینجا به ابتدایی‌ترین آن‌ها اشاره می‌کنم و آن استفاده از پتک است. پتک یکی از شناخته‌شده‌ترین ابزار تخریب است. امروزه نماد عملیات تخریب، کارگری است که با پتک و عرق‌ریزان در حال پتک‌کوبی است. اما اگر عقب‌تر برویم این پتک برای برخی نماد انقلابی‌گری بود و برای دهه‌ها بر روی پرچم هایشان هم نقش بسته بود.پس پتک نه تنها اولین وسیله در دسترس برای تخریب که وسیله‌ای انقلابی هم هست و چه بهتر که در نابودی چرخ از آن هم استفاده شود. بخصوص که عرق‌ریزی حین پتک‌کوبی اغلب مانع از آن می‌شود که ناظران بپرسند چه چیزی در حال کوبیدن است. مگر می‌شود کسی را که بسختی در حال پتک‌کوبی بر روی یک چرخ است، مخاطب قرار داد؟ از سویی دیگر از آن‌جایی که قدیم‌ها رسم بوده کسانی که پتک می‌کوبیدند، عدالت جو و مردمی هم تلقی می‌شدند، نابودکنندگان چرخ ما هم داعیه مردم را داشته و عمل خود را ساده فهم کردن برنامه‌های اقتصادی کشور معرفی کردند.خیلی‌ها هم شروع کردند با حرارت و عرق‌ریزی بیشتر در مورد مزایای نابودی چرخ نظام برنامه‌ای اقتصاد کشور سخنرانی کردن و یا مطلب نوشتن.کم‌ترکسی هم با صدای بلندگفت که در اقتصادی که همه بودجه‌اش از فروش نفت است نمی‌توان بدون برنامه و براساس باصطلاح اصول اقتصاد آزاد عمل کرد. نتیجه آن‌که نظام برنامه‌ریزی در اقتصاد دولتی کشور با استفاده از روش کوبیدن با پتک از بین رفت. برای متقاعد نمودن دیگران در استفاده از این پتک عدالت‌گستر، گفته شد یک عده نادان و یا گم‌راه، سال‌ها ما را گرفتار برنامه‌ریزی‌های پیچیده می‌کردند که خود تصمیم‌گیر سرنوشت مملکت شوند. این حرف آن‌قدر بزرگ بود که بلافاصله هزاران فعال اقتصادی و میلیون‌ها مردم گرفتار در بروکراسی دولتی را متقاعد کند که بهترین راهکار، تبدیل بودجه کشور به یک دفترچه چند برگی قابل فهم واخراج همه کارشناسان برنامه‌ریزی است.نتیجه می‌شود آن‌که برای تعمیر چرخی که مشکلاتی داشت آن‌را با پتک نابود می‌کنند.این هم روشی است!
