ضرورت برقراری نسبت بین تحصیلات و شغل

احسان اسدی-در دنیای امروزه مشاهده می‌‌شود که در اکثر کشورهای پیشرفته جهان هرچیزی بر سر جای خود قرار دارد و همگی راضی و در حال پیشرفت اجتماعی و صنعتی با سرعتی مناسب برای نیل به سوی هدف‌هایی بزرگ‌تر و مشخص‌تر در حال حرکت هستند. اکثر شاغلین در هر حوزه به نحوه کار خود آشنایی داشته و از تمامی‌ امکانات روز برای بالابردن سطح کیفی و کمی‌ تلاش کرده و از علوم و فنون جدید نیز غافل نبوده و همی‌شه در حال به‌روزرسانی خود و کار خود می‌‌باشند. ولی در کشورهای جهان سوم مشاهده می‌‌شود که این روند با مشکلات فراوانی دست و پنجه نرم می‌کند و هیچ کاری بر طبق روال و ایده‌آل خود نیست و انگار در این کشورها هیچ‌کس از کار خود راضی نیست. حتی برای فرد مشخص نشده که با تلاش و توانی که در کار خود می‌‌گذارد به چه آینده کاری دست پیدا خواهد کرد و اکثراً توقعاتی بیشتر از عملکرد خود دارند. یکی از مسائل مهمی‌ که در این یادداشت به آن پرداخته خواهد شد نقش جذب و تفکرات قبل از آن می‌‌باشد. امروزه مشاهده می‌‌‌شود که در خیلی از جاها از کشور عزیزمان ایران، اهالی روستاها به ادامه تحصیل علاقه بیشتری نسبت به گذشته نشان داده و آقایان و خانم‌های ساکن در روستاها با توجه به کمبود امکانات آموزشی در این مناطق و رفت و آمد به شهرها و شهرستان‌های بزرگ‌تر از تلاش خود دست بر‌نداشته و با پرداخت هزینه‌های گزاف چه از لحاظ مادی و چه از لحاظ وقت و زمان به ادامه تحصیل پرداخته و پس از گذراندن مدارج عالی به اخذ مدرک کارشناسی یا کارشناسی ارشد در رشته‌هایی با بازارِ‌ِکار نامشخص نائل آمده و پس از گذراندن پروسه‌ای طولانی تازه متوجه می‌‌شوند که بیکار شده‌اند . با توجه به درگیری روزانه این افراد با کار کشاورزی و دامداری و طاقت‌فرسا بودن این امور، اکثر این افراد به رشته‌های مهندسی در حوزه‌های غیر از کشاورزی علاقه نشان داده تا اولاً از کشاورزی فارغ آمده و ثانیاً به دنبال کسب و پیشه‌ای جدید رفته باشند. افرادی که در شهرها با همین شرایط به ادامه تحصیل مشغول بوده‌اند با توجه به این‌که از شرایط شهرنشینی و نحوه اشتغال در شهرها آگاهی کامل دارند بیشتر در حوزه‌های کشاورزی که کم‌تر به آن علم دارند مشغول به تحصیل و کار می‌‌شوند به امید این‌که شاید در آن حوزه بتوانند کارآفرینی کنند، که علاوه بر درآمدزایی برای خود موجبات چرخش هرچه بیشتر اقتصاد جامعه را فراهم آورده باشند غافل از اینکه راه را اشتباه رفته و پس از برخورد با مشکلات این راه احساس طلب‌کاری از جامعه داشته و تا آخر زندگی با در دست داشتن کاغذی یک برگی حسرت دیگران را می‌‌خورند و حتی حاضر به قدم گذاشت در زمینه‌های کشاورزی نبوده و معمولاً به دنبال کار دفتری در این حوزه می‌‌باشند که این امر محال است. حتی مشاهده می‌‌شود که اکثریت فارغ التحصیلان بیکار، در رشته‌های کشاورزی می‌‌باشند که بیشتر آن‌ها هم از سکنه شهرها می‌‌باشد. تازه دیده شده که این افراد به ناچار و برای اشتغالزایی در جاهایی مشغول به کار می‌‌شوند که بازده‌ای مناسبی برای آن شغل نداشته و کارآیی مناسبی نیز نمی‌‌توانند از خود نشان دهند. مثلاً یک فردی با مدرک کشاورزی در تربیت بدنی به کار گرفته شده یا فردی با لیسانس زبان مشغول به دامداری می‌‌باشد. جذب این افراد هم حرفه‌ای نبوده و با توجه به سیستم کارآفرینی در این کشورها افراد مناسب برای شغل‌های مرتبط استخدام نشده و بعد از مدتی مشخص می‌‌شود که این فرد از کار خود ناراضی بوده و هم‌چنین خواسته‌های کارفرمای خود را نیز نمی‌تواند برآورده کند و در شرکت‌های خصوصی کارفرما به دنبال متخصص آن رشته می‌‌باشد که کار را بلد باشد که متأسفانه اکثر این افراد با کار عملی نا‌آشنا بوده و تجربه خاصی نیز در زمینه‌های تحصیلی خود ندارند. اکثر این افراد قبل از ادامه تحصیل به نیازمندی‌های بازار کار در جامعه خود توجه نمی‌‌کنند و با توجه به این‌که اکثریت پدرها و مادرهای آن‌ها دارای سواد چندانی نبوده و در حوزه‌های پایین‌دستی مشغول به کار می‌‌باشند این افراد به تجربه‌های آنها در مورد کارآفرینی ایمان نداشته و هم‌چنین جای مناسبی برای مشاوره در این زمینه پیدا نمی‌کنند و معمولاً به صورت تصادفی و با توجه به اندک تجربه‌ها و دانش خود به خاطر این‌که هنوز وارد جامعه و بازار کار نشده اند اقدام به تصمیم‌گیری در این زمینه می‌‌نمایند غافل از ‌ احتمال زیادی دارد در این راه دچار هزینه‌های گزافی شوند و آینده خود را ناخواسته تباه نمایند. پیشنهاد می‌‌شود برای این افرادی که قصد دارند از راه ادامه تحصیل و کسب مدرک کارشناسی تا دکتری ایجاد شغل و درآمد نمایند از همان اوایل کارآفرینی با کسب مهارت‌های فنی در حوزه‌های مربوط به خود مشغول به کار شوند با این روش هم می‌‌توانند زودتر به درآمدهای ایده‌آل برسند هم بازدهی مناسبی داشته و باعث رشد و تولید در کشور خود شوند. آیا عاقلانه است که سی سال درس خوانده و بعد منتظر این باشیم که در آیندهِ‌کاری است برای شما که بتوانید امرار معاش کنید. امروزه با توجه به گریز از عصر کشاورزی و حرکت در عصر صنعت با وجود تنوع شغل در حوزه خدماتی و صنعتی بهترین راه پیش‌بینیِ آینده با توجه به نیازهای جامع و کمک گرفتن از افراد با سواد در حوزه‌های مختلف و کارآفرینان برتر در صنوف مربوطه می‌‌باشد. به نظر شما آیا تفکر هرچه بیشتر در این زمینه عاقلانه‌تر نیست!!