صنعت توریسم و اراده تحول

صنعت توریسم در کشور ما علیرغم سابقه دیرینه و گستردگی فضاهای توریستی در سراسر کشور هنوز به پویایی شکوفایی نرسیده است پتانسیل نهفته در این صنعت برای ایجاد اشتغال و جهش اقتصادی هر چند در بسیاری از مطالعات کارشناسی مورد بررسی قرار گرفته است اما در راهبری و عمل شاهد اقدام شجاعانه و قاطع از سوی متولیان و دست‌اندرکاران این صنعت نبوده‌ایم. تغییر مدیران درصنعت گردشگری و سازمان میراث فرهنگی بیشتر از آنکه عامل شکوفایی این صنعت باشد دستاویزی بوده است برای برخی از چهره های سیاسی و لزوماً یک استراتژی بلندمدت برای توسعه و رونق گردشگری در ابعادداخلی و پذیرش گردشگران خارجی را به دنبال نداشته است.سازمان میراث فرهنگی و گردشگری با چند ماموریت صنایع دستی، حفظ میراث فرهنگی، رونق توریسم ومعرفی ایران به جهانیان نیازمند درک متفاوتی از یک سازمان معمولی است و به نظر می رسد نیازمند یک اجماع حاکمیتی وفرادولتی بوده و پیشرفت امور در این سازمان پرمسئولیت نیازمند اراده ای فراجناحی و دولتی بوده که بتواند از این فرصت ها و امکانات برای توسعه پایدار وایجاد اشتغال در کشور بهره گیری کند. به نظر می رسد ما باید این تفکر را در فرهنگ دولتی و حاکمیتی نهادینه کنیم که اصولا توریست ها قرار نیست چیزی را از ما بربایند یا یک گردشگر اصولا در یک فرصت چند روزه نمی تواند برتمدن و تاریخ چند هزار ساله ما تاثیر بگذارد و یا آداب و رسوم ما را به سرعت تغییر دهد، بلکه باید بپذیریم که در این فرصت کوتاه گردشگر خارجی بیشتر تحت تاثیر قرار می گیرد؛ توسعه صنعت توریسم در کشور ما نیازمند فهم و درک استانداردهای جهانی و نیز برنامه ریزی هدفمند برای بالا بردن آمار گردشگران خارجی است، هرچند درسالهای اخیر شاهد رونق نسبی در این صنعت بوده ایم اما باید گفت با توجه به ظرفیت ها و ارتباطات ومراودات ما با جهانیان که این روزها شاهد تغییر نگرش کشورها نسبت به جمهوری اسلامی ایران هستیم باید مدیران این صنعت تلاش بیشتری را در بهره گیری از این تغییر نگرش جهانی از خود نشان دهند. سیگنال های مثبت اتحادیه اروپائی درعادی سازی روابط میان کشورمان و اتحادیه اروپا و فضاسازی مثبتی که پس از برجام درکشورهای جهان نسبت به توسعه روابط با ایران ایجاد شده است فرصت مناسبی برای ارتقاء گردشگری کشور محسوب می شود و مدیران و متولیان صنعت گردشگری و سازمان میراث به ویژه ریاست این سازمان در این شرایط باید درک مناسبی از اقتصاد جهانی و بین المللی همراه قدرت چانه زنی با رویکردهای محدودسازی این صنعت را به صورت همزمان دارا باشند؛ صنعت توریسم درجهان امروز علاوه بر توسعه تجارت چمدانی و فروش صنایع دستی و کالاهای همراه گردشگر نه تنها به اقتصاد ملی کشورها کمک می کند بلکه زمینه های صلح و دوستی را فراهم می کند چراگه تبادل فرهنگی در نهایت مروج پیوندهای صلح و دوستی میان ملل مختلف محسوب می شود، توریست ها خبرنگارانی هستند که واقعیت ها را منعکس می کنند و در بازگشت به کشور مبدأ دریافت های خود را از کشور مقصد به دوستان و حتی به رسانه ها ودیگر مخاطبان انتقال می دهند و باتوجه به توسعه فضاهای مجازی عکس ها و یادداشت ها و برداشت های گردشگران زمینه ساز ورود گردشگران جدیدی به داخل کشور مقصد می شود. در پایان باید گفت اراده تحول در صنعت گردشگری ضرورتی است که باید بیش از گذشته در دستور کار قرار گیرد و حاکمیت و بخش های دولتی و خصوصی وصاحبان سرمایه و اندیشه باید در جهت تحقق این صنعت همگام و همراه عمل نمایند. معرفی خردمندانه آثار فرهنگی، تاریخی، مذهبی و محیط زیست و سنن و رسوم ملی ایرانیان نیز وظیفه هنرمندان کشورمان بوده و هست که بسیاری از تلاشهای فیلمسازان و مستندسازان و موسیقیدانان کشورمان در معرفی فرهنگ ایران و اسلام شایسته تقدیر و سپاسگزار بوده و بهره گیری از افکار و دیدگاههای هنرمندان در توسعه ورونق صنعت گردشگری در کنار اطلاع رسانی مناسب فعالیت ها و دستاوردهای شایسته مدیریت ارشد سازمان میراث و گردشگری کشور است.