یادداشت های غیر رسمی(۲۲):هرم بدهی
غلامرضا رحیمیکارشناس مدیریت پروژه به قول جامعه‌شناسان فعالیت‌های اقتصادی یکی از فعالیت‌های عمده جوامع انسانی است، و اقتصاد پیوند مستحکمی با موضوعات علوم اجتماعی بویژه جامعه شناسی دارد. رکود اقتصادی مثال بسیار خوبی برای نشان دادن همین پیوند است. آن‌چه که در این چند سال برای بسیاری از شرکت‌ها رخ داده بسیار فراتر از رکود بوده که بیشتر می توان آن‌را ورشکستگی نامید. اول اینکه مشکلات نه بدلیل افزونی تولید که بیشتر بدلیل عدم امکان تولید آن‌هم به جهت دشواری تامین مواد اولیه که مدیریت آن خارج از اختیار مدیران واحدهای اقتصادی بوده است. دوم اینکه به لطف هجوم مغول وار محصولات خارجی در سایه تمهیدات دولت مهرورز، فشار به کسب و کارهای ایرانی دو چندان شد و سومی که از دو تای اولی هم بدتر بود، عدم پرداخت مطالبات این شرکت‌ها از سوی دولت بود. وقتی که از یکی از مدیران همین شرکت‌های آسیب‌دیده پرسیدم، واقعا دولت به همه کسب و کارهای ایرانی بدهی دارد و باید او را مسئول وضعیت امروز جامعه و بازار دانست؟ گفت مستقیم خیر، اما غیر مستقیم بله و در توضیح بیشتر گفت که دولت به سازمان‌هایی مثل تامین اجتماعی و یا بانک‌ها و یا پیمانکاران بزرگ که اتفاقا همگی شرکت‌هایی شبه دولتی و به نوعی تحت کنترل خودش می‌باشند ارقام هنگفتی بدهی دارد. و ادامه داد، این شرکت‌ها هم برای انجام تعهدات خود با هزاران شرکت مثل ما قراردادهایی دارند، در نتیجه در انجام تعهدات خود به خیل عظیمی از کسب و کارها ناتوان می‌گردند. سپس لحظه ای مکث کرد و با آهی ادامه داد و ما هم به واسطه عدم دریافت مطالباتمان به اخراج بسیاری از کارکنان روی آورده و یا قادر به پرداخت کامل دیون خود به سایر شرکت‌ها و یا کارکنان خود نیستیم و بدین ترتیب عدم پرداخت دیون هرمی ایجاد می‌کند که در بالای آن حکومت و در کف آن مردمی است که به سختی زندگی می‌گذرانند.با صدایی بلند‌تر ادامه داد که ما مسئول ایجاد این وضع نبودیم و خروج از رکود نمی‌تواند بدون توجه به مشکلات ما روی دهد و مردم در قاعده این هرم هم حق دارند که از سازنده این هرم یعنی حکومت، خواستار حل مشکلات اقتصادی و اجتماعی خود که بیشتر ناشی از عملکرد اوست، باشند.
