پایان دو قطبی

- چند ساعت مانده به سخنرانی حسن روحانی در گفتگوی تلویزیونی با مردم در ۱۲مرداد۹۵ برخی از کانالهای خبری از افشاگری رییس جمهور درباره فسادهای مالی مسولان سابق خبر دادند.در واقع فشار سنگین رسانه‌های متعدد اصول‌گرا و تریبون‌های رسمی وغیررسمی که برای حمله به دولت حتی از نام بردن اطرافیان ریس جمهور ابایی نداشتند این انتظار را در حامیان دولت ایجاد کرده بود که روحانی با افشای ریشه بی‌انضباطی‌های مالی محمود احمدی نژاد به رسانه‌ها و سخنرانان منتقد، ضرب شستی نشان دهد. اما ریس جمهور وقتی در معرض سوال مجری شبکه یک در باره حقوق‌های نجومی مدیران دولتی قرار گرفت با آرامش و لبخند تصریح کرد: "از همه کسانی که به این موضوع اهتمام ورزیدند و کمک کردند تا با این عمل غیرمنصفانه و ناصحیح و پول‌های نامشروع مقابله بشود تشکر می‌کنم". در واقع دولت در یک‌سال اخیر در نحوه مواجه با منتقدان پر سر و صدای خود سیاستی را در پیش گرفته است که اکنون با نهی احمدی نژاد از حضور در انتخابات ریاست جمهوری می توان آن را بخشی از استراتژی جمهوری اسلامی در ورود به دهه چهارم حیاتش به شمار آورد: تنش‌زدایی در سیاست داخلی، هم‌گرایی در میان پایه‌های اصلی نظام و واقعی کردن زمین سیاست خارجی. تنش زدایی از سیاست داخلی: گفتمان و ایده بخشی از اصول‌گرایان در یک دهه اخیر همواره بر قطبی کردن سیاست و حیثیتی کردن رقابت بوده است. روشی که با مچ‌گیری و پرده‌دری در انتخابات، تنش را به متن جامعه منتقل کرده و سیاست را به دوئل مرگ و زندگی مبدل می‌سازد. در واقع محمود احمدی نژاد به عنوان مبدع دو قطبی‌سازی در جمهوری اسلامی با طرح اتهامات مالی به خانواده هاشمی رفسنجانی در انتخابات ۸۴ پوپولیسم را در سیاست رواج داد و سپس در مناظره‌های انتخاباتی ۸۸ در برابر میلیون‌ها ببینده متحیر تلویزیونی، هاشمی‌رفسنجانی، محمد خاتمی و میرحسین موسوی- به‌عنوان مسئولان طراز اول سه دهه اخیر جمهوری اسلامی-را با اتهامات خانوادگی و مالی مواجه کرد و چنان شکاف عمیقی بر پیکر کشور وارد کرد که آثار آن به این زودی از چهره ایران زدوده نمی‌شود. استراژی که در سال‌های اخیر از سوی بخش مهمی از اصولگرایان حامی او ادامه یافته است چنان‌که در هفته پایانی تبلیغات انتخابات مجلس دهم برخی از رسانه‌ها و تریبون‌های اصول‌گرا به لیست اصلاح‌طلبان نام لیست انگلیسی نهادند تا رقابت انتخاباتی دو جناح سیاسی معتقد به جمهوری اسلامی به رقابت نیروهای انقلاب و لیست انگلیسی مبدل شود والبته جوابش را تنها چند روز بعد در صف‌های بلند مردم تهران برای رأی به لیست ائتلافی حامیان دولت دریافت کردند. هم‌گرایی در میان پایه‌های نظام: حجم و گستره کشمکشی که بین دولت مهرورزان و بقیه ارکان کشور در یک دهه اخیر ایجاد شد بطور حتم در تاریخ جمهوری اسلامی بی‌سابقه است. چنان‌که بنظر می‌رسد که هیچ کدام از مسولین نظام حاضر به تجربه دوباره آن فضا نیستند. در واقع دولت‌داری در کشوری که با مخاطرات عمده در سیاست خارجی و معضلات اقتصادی و اجتماعی روبرو است روحیات خاصی را می‌طلبد که عمده‌ترین آن هم‌گرایی و ائتلاف با نیروهای داخلی در جهت افزایش قدرت در منطقه و کاهش تلاطم درونی‌برای بهبود سطح زندگی مردم است. روشی که با خانه‌نشینی یازده روزه، نمایش فیلم‌های دوربین مخفی در مجلس و یا خس و خاشاک خواندن رقبا، فرسنگ‌ها فاصله دارد و نتیجه‌ی جز به هدر رفتن وقت و انرژی مسولان کشور در اصطکاک با یکدیگر و از هم گسستگی سرمایه‌های اجتماعی نخواهد داشت. فقط کافی‌ است به رابطه کنونی دولت تدبیر و امید با مجلس دهم، قوه قضاییه و طبقات اجتماعی چون دانشگاهیان، روحانیان و زنان نگاهی بیندازیم تا دلیل اقبال اکثر عقلایی سیاست در ایران به دولت یازدهم را دریابیم. واقعی کردن سیاست خارجی: در آخرین سفر محمود احمدی‌نژاد به نیویورک رییس جمهور ایران با رییس‌جمهور کومور، پادشاه سوازیلند و نخست وزیر سنت‌وینست دیدار کرد. کشورهای که به سختی بتوان آن‌ها را روی نقشه یافت و قطعا دیدارشان با رییس جمهور ایران یکی از مهم‌ترین رویدادهای تاریخ سیاست خارجی سرزمینشان خواهد شد!!! در واقع پایه‌های سیاست خارجی در دولت بهار بر بیانیه خوانی، پیش‌بینی ناپذیری و هزینه تراشی بنا شده بود و با طرح مسائلی چون نفی هولکاست، نقش دولت آمریکا در یازده سپتامبر، بی‌ارزش خواندن قطعنامه‌های شورای امنیت و... چنان دولت را در مجامع بین‌اللملی تنها ساخته بود که ونزوئلا به مهم‌ترین متحد ایران در دنیا مبدل شده بود. روندی که با حضور دکتر محمد جواد ظریف در رأس سیاست خارجی کشورمان چنان تغییر یافته که امضای برجام به‌عنوان یکی از مهم‌ترین توافق‌های قرن نام گرفته و اکثر قریب به اتفاق ارکان نظام، مردم کشورمان و قدرت‌های خارجی از این توافق احساس پیروزی دارند. در پایان این‌که به نظر می‌رسد آن بخش از اصول‌گرایان که در چند ماه اخیر با افشای فیش‌های حقوقی و حضور پر حجم در رسانه‌ها سعی داشتند با تضعیف دولت پرده اول نمایش حضور در انتخابات ریاست جمهوری ۹۶ را اجرا کنند اکنون پس از نهی احمدی‌نژاد از حضور در انتخابات مجبورند به‌جای سفرهای استانی تا اطلاع ثانوی اوقات خود را در تعطیلات زیبا کنار با مرور خاطرات گذشته سپری کنند.