یادداشت‌های غیر رسمی(۱۹):کاچی یا پوچی یارانه
این‌که به تساوی پولی را بین همه آحاد مملکت تقسیم کردند و نامش شد عدالت یارانه ای از آن قصه‌هایی است که حالا حالا ها باید در مورد آن صحبت کرد.این‌که مهم‌ترین درآمد ملی و به قولی بیش‌ترین درآمد کشور در قرن‌های حاضر را صرف انحراف ملت کردند و بعد گفتند از دهان اغنیا بیرون کشیدیم و به مردم دادیم هم از آن حرف‌هایی است که باید خوب برای نسل‌های بعدی حفظ شود.این‌که درست در همین دوران ارزش پول ملی یکی از بیش‌ترین ضربات تاریخی خود را خورد و یا کشور پر شد از قاقالی‌لی‌های خارجی و یا این‌که کشاورزی دیگر صرفه نداشت و تولید هم با وجود این همه رنگارنگ چشم بادامی، تعطیل شد هم غصه‌ای نیست که فقط در دل همین نسل بماند.این‌که جوانان بسیاری هم درس خوانده و هم عاشق میهن با ناامیدی به آینده خود نگاه کرده و از سر اجبار در جستجوی محلی برای دستیابی به آرزوهایش مهاجر شد اما هیچ چشم مهمی آنان را ندید هم باید برای نسل بعدها نقل گردد و با این‌که به همه آحاد ملت به تساوی پولی تقسیم شد باز هم حاشیه شهرها بزرگ‌تر شدند و برای بعضی از سر مهر حتی آپارتمان‌هایی ساختند که می‌شد در آن صدای همسایه گرفتار خود را هم شنید، شاید باز هم نیت خیر داشتند که به همه حاشیه نشینان تا دیروز مولد مملکت بگویند که اوضاع همه مثل هم است دلخور نباشید. و این‌هم باید برای همه مردم بخصوص حاشیه نشینان بعدی به یادگار گذاشته شود و در واقع آن‌چه را از این هبه ملی ثروت ملی به یادگار گذاشت بسیارند، اما این‌که هر کس براساس جایگاه اجتماعی سیاسی و علمی خود چگونه این درس‌‌‌‌‌‌ها را به نسل بعد می‌دهد خود قصه دیگری است. اما فکر می‌کنم مردم عادی و آن‌ها که در این تجربه ملی، موضوع آزمایش قرار داشتند قصه را بگونه‌ای دیگر و با تفسیر خود و بصورت نقل سینه به سینه به آینده منتقل خواهند کرد، اما این برای نسل بعدی است. برای حال خود و در فردای نزدیک چه خواهند کرد؟ آنان به کدام سیاست‌مدار و کدام اقتصادانی اعتماد خواهند کرد؟ آیا باز هم فکر خواهند کرد که کاچی یارانه بعض هیچی شعار عمل نشده؟
