خودمان به آهنگ بحران آب سرعت نگران کننده ای داده ایم
این روزها در مورد بحران آب و تبعات منفی آن بسیار می شنویم و می خوانیم ، دیگر لازم نیست کارشناس منابع آب و بوم شناس و یا دست اندر کار صنایع تصفیه آب و فاضلاب باشی تابدانی که کشورمان با دشوارترین بحران های زیست محیطی خودش رو بروست . ضعف برنامه ریزیها، سیاستهای پوپولیستی وکم شدن بارشها از دلایل تشدید کننده بحران کمبود آب درایران بوده و ازنظر من آهنگ بالای رشد جمعیت بخصوص در ده های ۱۳۶۰و۱۳۷۰ را باید به این عوامل اضافه کرد. سال هاست که برای بحران آب هشدار می دهند بنده به یاد دارم دکتر منوچهری معاونت وقت آب وزارت نیرو درحدود بیست سال پیش درفرصت های مختلف به ضرورت گسترش زیرساختهای تأمین آب آشامیدنی در شهرها و روستاها تأکید می کردند و هشدار میدادند که با این رشد جمعیت و برنامه های توسعه، ظرفیت زیرساخت های موجود باید هر ۸سال دوبرابر شود وگرنه با مشکل وبحران جدی مواجه می شویم همچنین معاونت آبفای وزارت نیرو درنخستین کنفرانس ملی اقتصاد آب اعلام کرد که تداوم وضعیت کنونی بحران آب در کشور و همزمان با آن گرم شدن کره زمین و تغییرات اقلیمی به معنای ایجاد بحران‌های اجتماعی درآینده خواهد بود. صحبت های اخیر وزیرنیرو نیز که حیات، تمدن و بقاء ایرانی را به دلیل شرایط آبی کشور درمعرض تهدید دانسته باید فصل الختام کار باشد زیرا شخص اول آبی کشور و کسی که سیاست ها را تنظیم می کند هم دارد به وضوح اخطار می دهد و دیگر جای هیچ شکی در بزرگی این خطر نیست. اینجانب با توجه به ۳۹ سال سابقه کار در صنایع آب با نگاه به محتمل بودن بحران آب درکشور از سال ۱۳۷۲ برای مواجه با این بحران تلاشهایی کرده ام و در آن دوران سعی زیادی کردم تامسئولان کشور را متوجه بحران آب و احتمال شروع جنگ آب کرده و سعی داشتم توجه را به روند توسعه فن آوری شیرین سازی آب معطوف کرده و به طور مشخص اعلام کردم که بی تردید در آینده ای نه چندان دور تأمین آب شیرین به عنوان یک معضل جهانی مطرح و از محدودیت آن به شکل اهرمی کاملاً موثر در اعمال فشار و کنترل جوامع استفاده خواهد شد اما گویی گوش شنوایی برای این هشدارها وجود نداشت. نکته قابل تامل اینکه سهم اصلی مصرف آب در بخش کشاورزی است و فقط حدود ۴ تا ۵ درصد آب شیرین برای مصارف شهری و آشامیدنی و درهمین حدود سهم بخش صنعت است. پس توجه اصلی ما باید به تأمین و مصرف آب در بخش کشاورزی باشد. براساس آمار موجود، ایرانی ها با مصرف حدود دو برابر متوسط جهانی از منابع آب های تجدید پذیر به آهنگ بحران آب و تأثیرات مخرب تغییرات اقلیمی سرعت نگران کننده ای داده اند، فارغ از اینکه تأمین آب با کیفیت خوب آشامیدنی بسیار پر هزینه است، تبلیغ صرفه جویی و تأکید بر آن در شهرها بدلیل نقش تعیین کننده و مدیریتی شهرنشینان (بخصوص ساکنین تهران) درسیاستگذاری ها بسیار پر رنگ خواهد بود و لذا برخورد صرفه جویانه با مصرف آب باید به یک فرهنگ در زندگی شهری مبدل شود و کار بر روی صرفه جویی در مصرف آب و جلوگیری از هدر رفت آن بخصوص در کلان شهر تهران می باید بطور جدی و مستمر پیگیری شود. یادمان نرود خزر و خلیج فارس به عنوان منابع موجود برای آب شیرین را در اختیار داریم اما متاسفانه سهم فعلی امارات و عربستان از برداشت آب خلیج فارس ۵ و ۱۵ برابر ایران است و این فرصت نباید از دید مسوولان پنهان بماند.
سال هاست که برای بحران آب هشدار می دهند بنده به یاد دارم دکتر منوچهری معاونت وقت آب وزارت نیرو درحدود بیست سال پیش درفرصت های مختلف به ضرورت گسترش زیرساختهای تأمین آب آشامیدنی در شهرها و روستاها تأکید می کردند و هشدار میدادند که با این رشد جمعیت و برنامه های توسعه، ظرفیت زیرساخت های موجود باید هر ۸سال دوبرابر شود وگرنه با مشکل وبحران جدی مواجه می شویم
