یادداشت های غیر رسمی(۱۵): عشق به کلیات

روزگاری که از اینترنت و دسترسی فوری به اطلاعات خبری نبود، همه ناچار بودند که برای دانستن، وقت خیلی بیشتری صرف کنند. از آن‌جایی که وقت هم محدود به شش روز کاری و آن‌هم حداکثر ده دوازده ساعت می‌شد، این جستجو محدود می‌شد به رشته خاص خود جستجوگر و حداکثر طرف از روی عشق بعد از وقت کاری، موضوعی دیگر را دنبال می‌کرد که اتفاقا آن کار دوم با موتور علاقه بهتر هم در می‌آمد. از طرف دیگر در هر رشته هم معمولا سطح جستجو و دانستن تقسیم می‌شد به جستجو گر واقعی که تا آخر دانستن می رفت و بعد تبدیل می‌شد به مرجع آن موضوع و همگان برای پاسخ پرسش‌ها سراغ او را می‌گرفتند. دسته‌ای دیگر که از جستجو، کلیاتی را یاد می‌گرفتند و بسته به سایر هنرهایشان با همان اطلاعات کلی، سوار موضوع شده و گاه دانایان واقعی را به زیردست خود تبدیل کرده و با سو استفاده از اطلاعات وی، مدارج ترقی را طی می‌کردند و این شد که بدلیل وجود چنین هنرمندانی گردش اطلاعات محدود م‌یشد و دانایان سعی می‌کردند داشته‌های خود را حراج نکنند. مابقی جماعت بی‌بهره از اینترنت نیز یک جایی بین این دو در نوسان بودند. اما این حال و هوا با آمدن اینترنت ور نیافتاد که فقط تغییر شکل یافت. به این ترتیب که کماکان دسته اولی هستند که برای دانستن به به جزئیات پرداخته و کوشش می‌کنند که واقعا بدانند. دسته مقابل اما بسیار افزایش یافته و با دسترسی کم زحمت به حجم غیر عادی و زیاد محتوی در اینترنت ، تبدیل به شبه دانایان شده‌اند ولی در واقع همان کلی دانانی هستند که ذکر شد. خب به نظر من تا این‌جا، قضیه خیلی خطری نداشته که در واقع در قدیم هم تعداد کسانی که واقعا از اصل موضوع و جزئیات آن مطلع بودن کم بود. مشکل اینجاست که لااقل تو دنیای ماقبل از اینترنت تقریبا همه، آن مرجع دانای موضوع را می‌شناختند و در زمان واقعا مورد نیاز با مراجعه به او مشکل را حل می‌کردند .اما امان از امروز که عشق به کلیات هم مانع از دانستن شده و هم تشخیص دانا از کلی‌دان سخت شده است.