تشکل‌ها و چشم انداز منافع ملی
امیرحسین کاوه دبیر سندیکای تولیدکنندگان لوله و پروفیل فولادیاگر تشکل‌های صنعتی با روش‌های علمی و کاربردی و الگوهای آموزشی جدید آشناترشوند، به جای صرف هزینه مادی و معنوی جهت رویارویی و نفی همدیگر به اثبات نظریه خود از طریق علمی‌می‌پردازند و به رشد و تعالی صنعت و کشور کمک خواهند‌کرد. اگربه مفهوم تشکل صنعتی براساس تعاریف و مفاهیم استاندارد آماری نگاهی بیندازیم به تعریف نهایی شده ذیل می‌رسیم، تشکل صنعتی عبارت است از مجموعه‌ای از افراد یا گروه‌هایی که براساس توافق و شرکت داوطلبانه در یک رشته صنعتی یا زمینه‌های مرتبط تشکیل می‌شود و با ایجاد ساختاری ویژه، اساسنامه و ارکان معین و وظایف مشخص به منظور نیل به اهدافی تعریف شده فعالیت می‌کند. این تعریف نهایی‌شده که به نظر می‌رسد چندان هم رهگشا و هدایت کننده نباشد تعریفی که بنا به پیشنهاد دستگاه اجرایی به تصویب رسیده و بر ضرورت همگرایی تشکل‌ها ی صنعتی و حتی چشم انداز منافع ملی تأکید نکرده است. اما این وظایف مشخص و اهداف تعریف شده که قراراست یک تشکل صنعتی به آن برسد چیست و کجاست و رابطه مستقیم و غیرمستقیم آن وظایف و اهداف با دیگر تشکل‌ها ی صنعتی که اتفاقاً در بیشتر موارد در تعارض یکدیگراست چیست و از سوی دیگر دستگاه های اجرایی مرتبط با آن اهداف در چه منطقه و مرزی محدود و معلوم می‌شود! به گونه‌ای که پس از فعالیت‌های داوطلبانه یک گروه یا افراد عضو یک تشکل خاص در مسیر رسیدن به اهداف خود به حریم و حقوق یک تشکل دیگر تجاوز نشود و واقعاً براساس مصالح جمعی و منافع ملی عملیات اجرایی آن گروه تعریف و تنظیم گردد به شکلی که هنگام رسیدن به هدف، تشکل دیگر به بن بست نرسد چیزی که هم اکنون به وفور مشاهده می‌شود. قطعاً برای اینکه یک کشور بتواند از نقش تشکل‌ها ی بخش خصوصی نهایت استفاده را ببرد و مدیران دولتی بتوانند به مشورت ارائه شده از سوی آنان تکیه کنند بایستی آن دستگاه اجرایی در جمع بندی به نتیجه برسد که راهبرد ارائه شده با مصالح و منافع ملی در تعارض نیست و فقط به قصد سودجویی صنفی پیشنهاد نمی‌گردد و تعقل و تدبیر و دوراندیشی و مصالح ملی در آن لحاظ شده است. در ک جمهوری اسلامی‌همه دست اندرکاران اعتقاد دارند که منافع ملی مقدم بر منافع شخصی، حزبی و تشکلی است پس از لحاظ فرهنگی و خاستگاه قلبی فعالان این عرصه، با مشکلی مواجه نیستیم اما در میدان مهم و پراهمیت آموزش در تشکل‌ها با مشکل جدی و اساسی روبرو هستیم. مسلماً وقتی یک تشکل می‌تواند با رهنمودهای تخصصی خود گره از مشکلات کشور بگشاید که اعضای هیأت مدیره و خصوصاً دبیر اجرایی آن با توجه به تغییرات سریع و عمیق علمی و تغییرات فناوری بپذیرد که از لحاظ کمی و کیفی ادامه حیات تشکل وابسته به دانش، آگاهی و مهارت و بالندگی است و بر همین اساس آموزش پذیری به عنوان رکن اصلی توسعه اقتصادی و اجتماعی در برنامه‌های یک تشکل باید از جایگاه مناسبی برخوردار باشد چرا که در غیر این صورت ایستایی و کرختی بر فضای کاری حاکم شده و تشکل به سمت جمود فکری و به عبارت ساده‌تر دچار لجبازی صنفی می‌شود. از اینها گذشته برای این که یک تشکل بتواند مسیر رشد و پویای بهتری را بپیماید معیارهایی به شرح ذیل می‌تواند رهگشا باشد: ۱) هیأت مدیره تشکل‌ها از بطن اصناف و صنایع مرتبط با مشارکت عمومی و حداکثری انتخاب و با اتکا به آرای کسانی که به تفکر کار جمعی اعتقاد دارند انتخاب گردند. ۲) در کلیه تصمیم گیری‌های یک تشکل صنعتی علاوه برتوجه به منافع صنفی خود منافع ملی را هم در نظرگیرند. ۳) نزاع و جدل با دیگر تشکل‌ها را کنار گذاشته و بر مبنای بحث منطقی و علمی‌به اثبات رأی و نظریه های خود بپردازند. ۴) تشکل‌ها ی صنعتی بخش خصوصی از وابستگی و اتکا به شرکت‌های دولتی فارغ شوند و به گونه‌ای نشود که یک تشکل به ظاهر خصوصی فقط از خواسته‌های شرکت‌های بزرگ دولتی دفاع کند و فقط تابلوی بخش خصوصی را یدک بکشد. ۵) با توجه به اهمیت مشورت و شورا در امور و تأیید و تأکید بر این امر برای پی‌بردن به مصادیق روشن‌تر در موضوعات مطروحه از مشورت با دیگر اعضای تشکل ( هرچند که عضو هیأت مدیره نباشد) غفلت نشود و از مشارکت فکری آنان بهره‌مند گردند. ۶) پرهیز از خودرأیی و استبداد نظری در تشکل و ایجاد زمینه انتقاد منطقی و احترام گذاردن به نظرات مخالفان. ۷) در هر شرایطی یک تشکل نباید از ارشاد مسئولان برای تحقق اهداف غافل شود و اگر تصمیم مدیری در دولت اشتباه به نظر می‌رسد شجاعانه اعلام نماید و مطالبه‌گری در راس امورش باشد. ۸) اهمیت دادن به آموزش علمی‌و فنی و مبانی می‌تواند یکی از وظایف مهم یک تشکل صنفی باشد قطعاً آموزش است که می‌تواند یک تشکل را گرم و پوینده و فعال و با نشاط حرکت دهد.
