یادداشت های غیر رسمی(۱۴):شطرنج با خود و یا با دیگران
غلامرضا رحیمیکارشناس مدیریت پروژه در نزدیکی محل کارم دو فست فودی وجود دارند. هر دو مالکانی هم سن و سال داشته و با اتکا به ظواهر، فرق زیادی با هم ندارند. اما با کمی دقت، اختلافی بزرگ دیده می‌شود،یکی از زیادی مشتری وقت ندارد که سر بخاراند و دیگری اغلب مشغول شطرنج با کارگر خود و یا دعوا و معارفه با این و آن است. برای غریبه‌هایی که این وضع را متوجه می‌شوند این پرسش مطرح هست که چرا این‌قدر فرق؟ بخصوص وقتی که خبردار می‌شوند مغازهِ کسادِ شطرنج باز ،سابقه طولانی خانوادگی در این حرفه داشته و برای مالک فست فودیِ شلوغِ و پر مشتری، این اولین تجربه خانوادگی در این حرفه است.کافی است یک بار سری به رقیب شطرنج بازِ اخمو بزنید تا از عکس‌های افتخار خانوادگی وی در این حرفه متوجه شوید که آن‌ها جز اولین و موفق‌ترین‌های این حرفه بوده‌اند که آن زمان‌ها البته بیشتر تو کار کالباس بوده اند. همکاری که بتازگی به جمع ما پیوسته و انسان دقیقی است، از پنجره و با اشاره به این دو رقیب از همکار دیگرم پرسید، من دستپخت هر دو را خورده‌ام فرق زیادی حس نکردم، شما که قدیمی این محلی، مشکل کسادی این فست فود در کنار این رقیب موفق چیه؟ همکار قدیمی من یک کلمه گفت، ناسازگاری. همکار کنجکاو پرسید، ناسازگاری با کی و چی؟ در پاسخی کوتاه شنید که با همه حتی با مشتریان. همکار کنجکاو این‌دفعه با خودش گفت نه انگار با خودش سر ناسازاگاری داره.همکار قدیمی دید که ناچار به توضیح بیشتر است. پس داستان را این طوری تعریف کرد که این دو فست فودی تقریبا در یک دوره شروع به کارکردند، یکی از ملک سابق پدری نقل مکان کرده و دیگری حرفه‌اش را اینجا شروع کرد. اولی در همان چند ماه اول با تمام اهل محل سر ناسازگاری گذاشت که چی، ما قدیمی این حرفه هستیم و در واقع طلب احترام زورکی می‌کرد و این یکی به دغدغه اصلی‌اش مشغول بود و اینم نتیجه‌اش یکی وقت نداره سر بخارانه و دیگری یا به دعوا با این و او مشغوله و یا با شطرج با خودش و اطرافیاش.همکار جدید دو باره با خودش گفت و خیلی شبیه به داستان‌های سیاسی ملی و جهانی خیلی کشورهاست.
