یادداشت های غیر رسمی(۱۳):زشتی فقر
غلامرضا رحیمی کارشناس مدیریت پروژهاینکه تحریم چند ساله و رکود عمیق اقتصادی چه بلایی بر سر اقتصاد کشور آورده موضوع بحث بسیاری از مسئولان رده بالای کشور و مدیران و فعالان اقتصادی است و خوشبختانه در تحلیل های پسابرجام در مورد آن بسیار نوشته شده و گفته میشود،هرچند که هستند دیرباورانی که هنوز راه توسعه را پشت درهای بسته کشور و قطع ارتباطات با جهان جستجو می کنند. خب این‌هم نظری است و آرزو می‌کنم که دیگر هیچگاه به عنوان یک سیاست به صحنه عمل اقتصاد کشور بازنگردد.اما شرایط فوق چهره زشت اجتماعی دیگری هم داشته که باندازه وجه کلان اقتصادی آن مورد بحث قرار نمی‌گیرد.اشاره من به فروپاشی بسیاری خانواده‌ها و تغییر جایگاه اجتماعی آن‌ها و فقر است.افزایش روز افزون خانوارهای تحت پوشش کمیته امداد و سازمان بهزیستی در کنار آمار نزول سطح زندگی دهک‌های ضعیف‌تر طبقه متوسط همگی نشان از وخامت موضوع فقر در کشور دارد.این‌که به چه دلیل کشور به چنین آمار بزرگی از جمعیت ناتوان در تامین مستقل نیازهای اولیه غذایی و بهداشتی خود رسیده، می‌تواند محل جدل طولانی باشد. اما مهم‌تر از آن اقدام به محو فقر است و آن نیازمند اعتقاد راسخ به این اقدام است و معلوم است که هر چه در هرم مسئولیتی جامعه بالاتر می‌رویم این اعتقاد باید محکم‌تر باشد. در این راه، مشکل اصلی کنار آمدن جامعه و حکومت با چنین پدید‌ای است. اگر می‌خواهیم که برای محو فقر کاری کنیم اول که باید وجود آن‌را پذیرفته و گستردگی آن‌را برای همگان روشن کنیم . باید که مثلا بگوییم، بسیاری از اقشار اجتماعی ماه تا ماه رنگ گوشت را نمی‌بینند و این وظیفه همه است از رسانه‌های عمومی تامسئولان، اطلاع‌رسانی کامل و شفاف.نقطه شروع در این مسیر پذیرش زشتی فقر برای مسئولان کشور است. این‌که کمیته امداد و سازمان بهزیستی و صدها سازمان مردم نهاد و هزاران خیّر، چه فشاری را در یاری‌رسانی به این اقشار متحمل می‌شوند باید علنی باشد. شفافیت در این‌مورد به اتحاد عمل حکومت و مردم در محو فقر کمک خواهد کرد .آن‌چه مسلم است کشور هیچگاه روی توسعه پایدار را با وجود ۴۰ درصد جمعیت فقیر نخواهد دید و جامعه نباید به چنین رقم گسترده‌ای از فقرا عادت کند.
