یادداشت های غیر رسمی(۱۱): حلوا حلوای صنعت توریسم
غلامرضا رحیمی کارشناس مدیریت پروژهبسیاری از مدیران کشور با ذکر مثال‌هایی از کشورهای منطقه یکی از منابع درآمدی کشور را صنعت گردشگری می‌دانند. کارشناسان این صنعت هم با سوز و گداز از استعداد کشور در این زمینه صحبت می‌کنند و مطلب نوشته و حتی از صنعت خود به عنوان جای‌گزین نفت نام می‌برند. ظاهرا همه موافق رونق این صنعت بوده و مخالفی وجود ندارد. خوب که فکر کنی باید گفت که بانک‌ها هم باید علی اصول موافق رونق این صنعت باشند. زیرا که یک بخش مهم از این صنعت یعنی ساخت هتل‌های جدید در دامنه سرمایه‌گذاری‌های مورد علاقه بانکی است. قصه مربوط به این یکسال و دوسال نبوده که سال‌هاست که حلوای توریسم به دهان دولت و بانک‌ها شیرین است. اما مشکل کجاست که سفر به ترکیه و دوبی هنوز ارزان‌تر از همین دو قدم اونورتر خودمان در داخل کشور است؟ و یا مثلا اگر سعی کنید مثلا در اسفند ماه برای مهمان اونور آبی خود یک هتل آبرومند در تهران رزرو نمایید، فوری متوجه می‌شوی که مشکلی وجود دارد و آن این است که پایتخت ده میلیونی ما هتل کم دارد. آیا همه این ابراز عشق و علاقه به صنعت گردشگری بیان آرزوهای ملی است و یا مشکل جای دیگری است؟ آیا واقعا گردشگری سودآور است؟آیا دولت که سال‌هاست تشکیلاتی برای خصوصی‌سازی دارد به این فکر می‌کند که چرا سرمایه‌های بخش خصوصی آن‌چنان که باید به این بخش جلب نمی‌شود؟ و یا نه مشکلی بزرگ‌تر وجود دارد؟ آیا چهارچوب‌های فرهنگی واحدی در نواحی مختلف کشور برای گردشگران وجود دارد؟ آیا زیرساخت‌های عمومی کشور مثل فرودگاهها، هواپیماها، راه‌آهن، جاده‌ها، خیابان‌ها، تاکسی‌ها، آموزش‌های عمومی گردشگری و سیستم بانکی جذابیتی برای سرمایه بخش خصوصی ایجاد می‌کنند؟ تبدیل غوره به مویز هم زمان می‌خواهد و هم مراقبت. به نظر نمی‌رسد عبور از گردشگری محلی به گردشگری با استاندارد جهانی طوری که بشود با حلوای آن دهان بسیاری از بیکاران کشور را شیرین کرد فقط با تبلیغ استعدادهای کشور ممکن شود. این‌جا هم باید کاری کرد، موضوع خود بخود درست نمی‌شود اما می‌شود گفت، یکی از علایم درستی مسیر حرکت، تلاش برای رونق گردشگری داخلی است. گردشگری هم مثل همه صنایع دیگر پس از سیراب کردن بازار داخلی، در خارج موفق است.
