لزوم درک ماهیت ائتلافی دولت روحانی

رضا قنبری -فعال سیاسی انتشار اخباری در مورد دخالت های پیدا و پنهان برخی از وزرای دولت در جریان انتخابات هیت ریسه مجلس دهم باعث دلخوری و انتقاد دکتر عارف،فراکسیون امید وحتی محمد خاتمی ازبخشی دولت گردید که همین مواضع در برخی از رسانه های منتقد دولت به عبور اصلاح طلبان از روحانی تعبیر شد. در واقع رسانه های مخالف دولت سعی کردند با سپردن تریبون ها متعدد خود به برخی از اصلاح طلبان و طرح مطالبات بر زمین مانده حامیان محمدخاتمی، پایگاه اجتماعی اصلاح طلبان را رو در روی دولت یازدهم قرار دهند تا شاید با شکستن(( ائتلاف ۹۲ ))دولت را با نام اصلاح طلبی و به کام اصولگرایی تضعیف کنند.هرچند مواضع شفاف وصریح شخصیت های تراز اول اصلاح طلبان چون تاج زاده،میردامادی و شکوری راد در حمایت کامل و بی قید از دولت پروژه عبور را در هفته های اول از کار انداخت اما برشمردن برخی از دلایل این حمایت در استحکام ائتلاف ۹۲ضروری به نظر می رسد. - برخی از مواضع مدیران دولت یازدهم در زمینه سیاست داخلی با رویکرد اصلاح طلبان در دو دهه اخیر فاصله بعیدی دارد، همان گونه که بسیاری از تصمیمات دولت در زمینه سیاست خارجی و فرهنگی با روش های اصولگرایان همخوانی نداشته و با انتقادات گاه وبیگاه آنان مواجه شده است. درواقع عدم شناخت مختصات دولت ائتلافی-اعتدالی روحانی باعث شده برخی از تحلیل گران با مقایسه دولت یازدهم با دولت های پیشین انتظاراتی فراتر از توان و راهبرد دولت را از آن طلب کنند. اما مگر حسن روحانی چه در زمان تبلیغات انتخاباتی و چه پس از آن همواره سعی نکرده با شعار اعتدال اکثریت جریانات سیاسی را در تصمیم سازی های دولت شریک کند؟!چه آنکه اکنون پور محمدی وزیر اطلاعات دولت احمدی نژاد، رحمانی فضلی یار غار علی لاریجانی ، حجتی از اعضای جبهه مشارکت و اسحاق جهانگیری از کارگزاران سازندگی همگی همکاران دولت هستند.بنابراین تشخیص مشی اعتدالی حسن روحانی و ظرفیت های دولت ائتلافی او درایجاد توازان در انتظارات از دولت موثر است. - یکی از انتقادهای اصلاح طلبان به حسن روحانی عدم اجرای برخی از وعده انتخابانی است. هرچند میزان نفوذ قوه مجریه در هرم قدرت جمهوری اسلامی بدلایل حقیقی و حقوقی محدود است اما به نظر می رسد مسیر سختی که دولت از آن عبور کرده و شرایط شروع به کار دولت در سال ۹۲ عمده ترین دلیل وعده های به زمین مانده روحانی در برخی از حوزه است.کاهش ارزش ریال به یک سوم،تحریم های بین اللملی مالی-نفتی، تورم چهل درصدی،انحلال بزرگترین احزاب اصلاح طلب پس از انتخابات ۸۸ وتحمیل فضای امنیتی در سپهر سیاسی کشور،تعطیلی خانه احزاب و خانه سینما،..حاکمیت را چنان تضعیف کرده بود که اگر دولت قدرت خود را در برخی از حوزهها متمرکز نمی کرد امکان دچار شدن دولت به سرنوشتی چون ونزولا-متحد استراتژیک دولت عدالت محورنهم و دهم-بعید نبود. -تجربه توافق هسته ای ایران و ۵+۱ نشان داد هر مقدار یک راهبرد سیاسی با نیروی گسترده تری پشتیبانی شود امکان توفیق و ماندگاری آن بیشتر خواهد بود. درواقع زمانی که قاطبه مردم، روسای سه قوه، مراجع معظم قم، اکثریت جناح های سیاسی،هنرمندان و حتی ورزشکاران ایرانی برجام را یک موفقیت برای کشور دانستند،مخالفان کم تعداد و پرسروصدای این توافق علی رغم داشتن تریبون های بسیاری در مجلس، صدا و سیما و حتی برخی خیابان ها قادر به ایجاد خلل در روند امضای توافق نشدند. درواقع تاریخ سیاسی ملت ها نشان داده ائتلاف های گسترده هرچند تغییرات را کند اما عمیق و غیر قابل بازگشت خواهد کرد.بنا براین تشکیل بزرگترین ائتلاف سیاسی- انتخاباتی بر حول حسن روحانی در بهار ۹۶ که از اتحاد ملت تا رهروان ولایت را شامل شود نه تنها گردش به راست روحانی یا عقبگرد اصلاح طلبان نیست که نیرومند تر شدن ائتلاف ۹۲ و گسترش جبهه تحول خواهان است. در سه روز مانده به انتخابات ۹۲ زمانی که محمد خاتمی و اکبر هاشمی رفسنجانی آبرویی سیاسی خود بر حسن روحانی-که آن زمان شانس زیادی برای پیروزی نداشت- سرمایه گذاری کردند ائتلاف آنان تلاشی صادقانه برای نجات سکان اجرایی کشور از دست مدیران هیجان زده وبی برنامه بود اما حمایت صریح امروز اصلاح طلبان از روحانی کمک به دولتی است که آرامش، امید و تدبیر را به ایران بازگردانده و شایسته پشتیبانی است.