یادداشت‌های غیررسمی(۶):امکان بازسازی صحنه جرم
غلامرضا رحیمیچندی پیش به محل کار دوستی می‌رفتم، که در ورودی خیابان با ازدحام جمعیتی روبرو شدم که با کنجکاوی فعالیت تعدادی از ماموران پلیس را دنبال می‌کردند. متوجه شدم که چندی پیش در این محل جرمی روی داده که آن وضعیت، صحنه بازسازی جرم است. با چند پرسش و پاسخ و فروکش کنجکاوی برانگیخته، من هم به جمع سایر نظاره‌گران و جزئیات پیش‌ِرو پیوستم. دقایقی بعد که به دوستم رسیدم، قصه را کامل‌تر دانستم. وقتی که سعی کردم به موضوع کاری خودمان برگردم، متوجه شدم که افکارش هنوز توی کوچه است. بی‌مقدمه گفت، چقدر خوب بود اگر بازسازی صحنه جرم فقط به این‌گونه جرم ها محدود نبود و می‌شد جرایم کلان را هم برای درک حقیقت و چرایی آن‌ها این‌جوری مستند بازسازی و ثبت کرد. دیدم که ذهنش سخت مشغول چیز دیگری است و وقایع کوچه بهانه است.گفتم خب یک عالمه فیلم مستند و داستانی همه روزه از وقایع و جرایم مختلف ساخته می‌شود. برگشت و نگاهی با تعجب به من کرد و گفت ولی آن‌ها هیچکدام رسمی نیستند و چیزی که امروز دیدی، هم رسمی‌است و هم از فردا روایت مستند امروز، ملاک قضاوت قرار می‌گیرد.گفتم اگه منظورت این است که مردم هرکدام از وقایعی را که می‌بینند، برداشت خودشان را دارند که در مورد این جنایت هم همین خواهد بود. حس کرد که انگاری خیلی با افکارش فاصله دارم، پرسید ببین اصلا یادت هست چه کسی و یا کدام تصمیم موجب فروپاشی یکشبه اقتصاد و سه برابر شدن هزینه زندگی مردم شد؟یک‌باره فهمیدم چه میخواهد بگوید، اما تا خودم را جمع کنم ادامه داد، یک تصمیم با حمایت خیلی از مردم و اکثر کارشناس‌های سیاسی و اقتصادی به اسم هدفمندی یارانه عملیاتی میشه و بعد از فقط مدتی کوتاه همه می‌کشند کنار که انگاری همه این بلایا را فقط یک‌نفر سر اقتصاد آورده و باز تا اومدم چیزی بگم، ادامه داد و اگر حتی امروز هم یکی دیگه خیلی محکم بگه میشه این رویه را یک‌جوری دیگه ادامه داد، فکر می‌کنم بتونه این قصه پر غصه را دوباره از سر تعریف کنه و باز هم جمعی، شاید این‌دفعه کم‌تر، هورا بکشند و جمعی از اقتصاد‌دانان و سیاست‌مدران هم دوباره همراهی کنند. می‌بینی چرا می‌گم کاش می‌شد صحنه همه جرایم بازسازی شوند.
