امامزاده یحیی در قلب تهران

قلب تهران، دز زمان های نه چندان دور به راستی قلپ تپنده ای بود که اگر یک روز خون به آن قلب نمی رسید معلوم نبود چه بر سر ایران می آمد.گرچه حالا هم همین طور است ولی از اهمیت آن نسبت به سالهای قدیم کمتر شده است. اما همین قلب اثار باستانی بسیاری دارد که دیدنش خالی از لطف نیست. شاید بد نباشد که فرزندانمان را گاهی هم به جای بردن به پارک و یا یک رستوران لوکس به چنین مکانهایی ببریم که بدانند اجدادشان در کجا و چگونه زندگی می کرده. بدانند که آخر هر هفته به جای رفتن به یک فست فودی، دور هم جمع می شدند و یک غذای اصیل ایرانی می خوردند و بچه های کوچک در حیاط بازی می کردند. بازی هایی که تا چند سال پیش هم رونق فراوان داشت و امروز هر کس نام این بازی ها را می شوند چند لحظه ای در خاطرات کودکی اسیر می شود. یکی از این مکان ها امامزاده یحیی است. امامزاده یحیی در خیابان ری، نرسیده به خیابان شهید مصطفی خمینی در یکی از محلات قدیمی شهر واقع شده که با رفتن به آنجا علاوه بر دیدن امامزاده یحیی می توان بسیاری از محلات تاریخی دیگر هم دید. نسب ایشان با ۱۵ واسطه به امام چهارم می رسد. این بنا دارای صحن وسیع، مسجد، ایوان، رواق، ضریح، حرم آیینه کاری، سرداب، گنبد کاشی مخروطی شکل و سقاخانه‌است. قدیمی‌ترین اثر منقول این بقعه تاریخی که ساختمان اصلی بنای آن نیز به دوره مغول نسبت داده می‌شود، صندوق چوبی روی مرقد است که دارای تاریخ ۸۹۵ ه‌است. در باب نام و نسب امامزاده یحیی چنین نوشته شده: وی با ۱۵ واسطه به امام چهارم می‌رسد و پس از پدر نقابت طالبیه ری، قم و آمل را به عهده داشته و به سال ۵۹۲ هجری قمری به دست علاءالدین تکش خوارزمشاه کشته‌شده‌ است. صندوق منبت عتیقه امامزاده یحیی چنان‌که در کتیبه آن اشاره شده به دستور ملکشاه غازی در سال ۸۹۵ ه ق به وسیله دو برادر به نام‌های استاد حسین و استاد محمد لواسانی ساخته شده‌است. حالا امامزاده یحیی که سالهاست در خاک آرمیده منتظر مردمان در یک شهر مدرن است تا از آرامگاهش دیدن کنند.