رضا قنبری -زنگ آغاز به کار مجلس درهفته جاری به صدا درآمد تا با توجه به چهره تازه و معتدل مجلس دهم فصلی تازه در سیاست ورزی ایران آغاز شود .مجلسی که با توجه به فراکسیون قدرتمند امید در آن شاید در نگاه اول برای اصلاح طلبانی که در یک دهه اخیر دوره به دوره به اقلیتی کم اثرتر مبدل شده بودند یک بازگشت دوباره است اما بی شک نتایج انتخابات هفتم اسفند یک پیروزی شیرین برای اصولگرایان معتدل نیز بوده است.جریانی که اگر چه در مجلس نهم با نام رهروان ولایت از اکثریت قابلیت توجهی در صحن علنی برخوردار بود اما تحت تاثیر تقابل بی پایان نمایندگان جبهه پایداری با برجام و دولت تدبیر وامید نتوانست صدای اصولگرایی معتدل را به گوش جامعه برساند.چنانکه حتی چهره های سرشناس این جریان چون علی لاریجانی،کاظم جلالی و علی مطهری ترجیح دادند برای جدا کردن سرنوشت سیاسی خود از ائتلاف اصولگرایان با حضور در لیست امید یا صدای ملت، خود را در قواره ای نو به رای دهندگان عرضه کنند.در واقع در دو دهه اخیر دامنه نفوذ این بخش از اصولگریان-که بیشتر به محافظه کاران شهره اند-به
دلیل شکست دور از انتظار علی اکبر ناطق نوری در انتخابات ریاست جمهوری ۷۶ و سپس رتبه هفتم علی لاریجانی در انتخابات ۸۴ در میان حلقه تصمیم گیری ائتلاف اصولگریان تضعیف شده بود و زمانی که محمود احمدی نژاد با گفتمان عدالت محور سکان رهبری کشور را در دست گرفت آنان با سکوت چند ساله و گاها تایید آمیز خود در برابر تصمیم های خلق الساعه و فراقانونی ریس جمهور ناخواسته نام محمود احمدی نژاد و اصولگرایی را در میان افکار عمومی بهم گره زدند. اتفاقات تلخ سال ۸۸ و دوقطبی شدن فضای سیاسی کشوربه انزوای بیش از پیش محافظه کاران و تریبون داری راست رادیکال چنان سرعت بخشید که علی لاریجانی ریس مجلس شورای اسلامی در شهر قم با مهر نماز مورد حمله گروهی از حامیان دولت وقت قرار گرفت و بخشی از تحلیل گران که متاسفانه در رسانه رسمی جایگاه داشته و خود را با دولت محمود احمدی نژاد هم جبهه می دیدند به این گروه از محافظه کاران هجمه های جدی صورت دادند وحتی بعضی از نمایندگان به نطق علی مطهری در مجلس شورای اسلامی با شعار مرگ برفتنه گر حمله کردند.اما شاید انتخابات ریاست جمهوری۹۲ را باید دوران بازگشت اصولگریان معتدل به سپهر سیاست دانست آنجا که دکتر ولایتی در
مناظره های سال ۹۲ انتقادات تندی را متوجه سیاست خارجی سعید جلیلی نمود و با عدم انصراف به نفع او توانست محافظه کاران را از زیر بیرق جبهه پایداری خارج کند. روندی که در مجلس نهم در اختلافات ریس مجلس و ریس جمهور بیشتر علنی گشت و در حین بررسی توافق اتمی ایران و پنج بعلاوه یک به روریارویی اصولگرایان انجامید. تقابلی که به گله رییس مجلس از پیمان شکنی ها و پلاکارد گردانی چند تن از نمایندگان علیه علی لاریجانی در صحن علنی انجامید. هر چند مخالفت با برجام از نگاه رای دهندگان هفتم اسفند پنهان نماند و رای برخی از کاندیداها که از طرف مردم در پشت تریبونهای رسمی وغیر رسمی یکسره بر چپ و راست ((مرگ بر)) می فرستاد در شهر تهران به صدهزار رای نرسید.در پایان اینکه تجربه سیاست ورزی در سالهای اخیر بخوبی نمایان کرده که اداره کشور به روش تک صدایی و حذف رقیب نه تنها ممکن نیست که منجر به ایجاد حیاط خلوت برای مفسدان اقتصادی و مدیران نالایق خواهد شد و هر چه فضای نقد ورقابت بین جریان های سیاسی پایبند به قانون اساسی بیشتر باز شود جمهوری اسلامی را برای حکمرانی با کیفیت تر یاری خواهد رساند. نکته ای که اصلاح طلبان سالهاست به
روش های مختلف آن را اعلام کرده و خوشبختانه امروز اصولگرایان معتدل نیز با این ایده همراه هستند.اقدامی که هر چند ممکن است در نگاه اول یک گام کوتاه برای محافظه کاران بنظر بیاید اما مگر برای اصلاح امور سیاسی در ایران راهی جز حرکت گام به گام وجود دارد؟!
