خطر بازی سیاستمداران در زمین اقتصاد
ایران طی ده سال گذشته با معضل جدی افت شاخص‌های اقتصادی روبرو شده است و اگرچه تلاش‌های زیادی برای حل مشکلات انجام شده، اما دلایل متعددی چون تحریم‌های اقتصادی از خارج و منازعات سیاسی در داخل موجب شده تا درمان‌‌گری‌ها بی‌نتیجه و اثر مانده و حجم قابل توجهی از منابع کشور از دست برود. نکته قابل تأمل در رویارویی با این شرایط نگاه منتقدانه صاحبنظران سیاسی و اقتصادی جناح‌های مختلف است که به‌رغم ادبیات متفاوت، گفته‌ها و رفتارهایشان چندان تفاوتی ندارد. مشکلات اقتصادی که در حال حاضر کشور با آنها روبرو است به همان اندازه که جدی هستند، ساده و قابل درک می‌باشند و راهکار کارشناسان گروه‌های مختلف سیاسی برای اثبات تفاوت دیدگاه با همتایان‌شان در گروه‌های دیگر، نوع قرائتشان از این مشکلات است به گونه‌ای که یک طرف مشکلات را از ابتدا به انتها بررسی و تحلیل می‌کند و گروهی دیگر از انتها به ابتدا می‌خوانند. نکته جالب‌تر آنکه نسخه‌های ایشان نیز مانند یکدیگر است و تنها تفاوت میان ایشان جایگاهی است که در آن قرار دارند، چنانکه گروهی که سکان اداره کشور را در اختیار دارد، سنگ‌اندازی طرف مقابل را عامل مشکلات می‌داند و دیگری بی‌کفایتی مجریان را و با تغییر دولت و جابجا شدن افراد، همچنان همان شعارها مطرح است و تنها جای افراد تغییر می‌کند. متاسفانه تداوم این روند و مداخله نگاه‌های سیاسی در امور اقتصادی کار را به جایی رسانده که در صورت متوقف نشدن مجادلات سیاسی، باید منتظر متوقف شدن کامل چرخ‌‌های اقتصاد بود، حادثه‌ای که برای جبران آن باید هزینه سنگینی پرداخت شود. در چنین شرایطی با به نتیجه رسیدن برجام، روزنه‌هایی از امید پیش روی اقتصاد کشور گشوده شد و با تاکید مقام معظم رهبری مبنی بر توجه ویژه به اقتصاد مقاومتی و اقدام و عمل به این الگو، فعالان اقتصادی امیدوار به تغییراتی جدی سال جدید را آغاز کردند. اما گویا مواضع سیاسی گروه‌ها بر منافع اقتصادی ملی ارجح بوده و در حالیکه قریب به ۱۶ ماه از عمر دولت باقی مانده و ۱۴ ماه با انتخابات ریاست جمهوری آینده فاصله داریم، صف‌بندی‌های سیاسی و رجزخوانی‌های انتخاباتی کلید خورده‌است. اگرچه فعال بودن گروه‌ها و احزاب به پویایی فضای سیاسی کشور کمک می‌کند، اما به دلیل اینکه محور تقابل سیاسیون صحنه اقتصاد است، آغاز این بازی زودهنگام نتیجه‌ای جز کارشکنی در فضای اقتصادی و از دست رفتن آخرین فرصت‌ها نخواهد داشت. در حالی که گذر از شرایط نامطلوب اقتصادی کنونی نیازمند اجماع بزرگان گروه‌های سیاسی، ایجاد همدلی و همسویی در میان تمامی اقشار جامعه با هدایت و توصیه‌های ایشان است، اما متاسفانه رفتارها متفاوت از این بوده و هریک برای تضعیف طرف مقابل تلاش می‌کند با بزرگنمایی مشکلات بر جمع حامیان خود بیافزاید در حالیکه این بزرگنمایی مشکلات و کوچک شمردن اقدامات موجب دلسردی و ناامیدی اقشار مختلف جامعه خواهدشد. این همه در حالی است که همگی می‌دانند و باور دارند که همان اندازه که امیدواری می‌توانند درمان بزرگترین دردها باشد، ناامیدی خطر بزرگی است که رویارویی با آن از همه مشکلات موجود سخت‌تر است و متاسفانه این حاصل بازی خطرناک سیاسیون در زمین اقتصاد است. این در حالی است که چندی پیش رئیس جمهوری با اشاره به اینکه سال‌ها است اقتصاد به سیاست یارانه داده خواستار توقف این روند شد و در حالیکه بسیاری امیدوار بودند این خواسته رئیس جمهور به گفتمان قالب فضای سیاسی و اقتصادی کشور تبدیل شود، اما حتی حامیان دولت تدبیر و امید هم با بی‌مهری از کنار این نظر که خواسته عموم مردم کشور نیز هست، گذشتند. علی شفائی Ali.shafaee@jahaneghtesad.com
