چرا رأی می‌دهم؟
محمود بهمنی - کارشناس اقتصادی سند استراتژی توسعه صنعتی کشور در سال ۸۲ منتشر شد. اما پس از آن تحولاتی در ساختار دولت و قوه مجریه ایجاد شد و به بهانه توسعه متوازن، اجرای عدالت اجتماعی و فقرزدایی مسیر حرکت کشور از برنامه‌های تدوین‌شده منحرف شد. به‌عنوان مثال در صنعت فولاد به‌جای طرح‌های متمرکز بزرگ فولادی منابع عمومی صرف طرح‌های کوچک پراکنده و بدون توجیه‌اقتصادی شد که همه آن‌ها امروز به صورت نیمه‌کاره رها شده‌اند، و به جای سود‌آوری به معضلی برای منطقه و دولت تبدیل شده‌اند. نقش نمایندگان مردم در مجلس شورای اسلامی در تحریک و تأیید این قبیل اقدامات دولت غیرقابل‌انکار است. اما حاصل این انحراف در گوشه‌ای از اقتصاد ایران، اتلاف بیش از۱۰هزار میلیارد تومان از منابع عمومی و از دست رفتن قریب ۱۰۰هزار شغل بود. مشابه این اتفاق در بسیاری از صنایع دیگر کشور باعث شد در طول دوره‌ای نزدیک به یک دهه تقریبا هیچ شغلی در اقتصاد ایران ایجاد نشود. تفویض حق حاکمیت به نمایندگان با مشارکت هرچه بیشتر از سمت مردم موجب ورود افرادی به مجلس می‌شود که خواست‌های درصد بالاتری از مردم را نمایندگی می‌کنند. بنابراین احتمال رخ‌دادن چنین انحراف‌هایی کاهش پیدا می‌کند و مبارزه با فساد ناشی از لابی‌گری برای تأمین منافع عده‌ای اقلیت هزینه‌های کمتری خواهدداشت. انتخابات ۷ اسفند یکی از موقعیت‌هایی است که تک‌تک مردم می‌توانند به اندازه سهم خود برای رسیدن به این هدف قدمی بردارند. این انتخاب در یک روز انجام می‌شود، اما تبعات این انتخاب تا سال‌ها به همراه جامعه و اقتصاد ایران خواهدبود.
