پیش‌بینی قیمت ۲۰۰ دلاری نفت در سال ۲۰۴۰
پیش‌بینی‌ها برای رسیدن قیمت نفت تا ۲۰۰ دلار در سال ۲۰۴۰ خبر می دهند و تا سال ۲۰۱۴، ۷۸ درصد سبد انرژی مختص نفت، گاز و زغال سنگ است. از این ۷۸ درصد، ۲۹ درصد مربوط به نفت، ۲۴ درصد گاز و ۱۶ درصد مربوط به زغال سنگ است. 
از سال ۲۰۰۹ قیمت نفت روند رو به رشدی داشته به‌طوری که در سال ۲۰۱۲ به بالاترین رقم یعنی ۱۴۰ دلار رسیده بود، اما از سال ۲۰۱۴ به بعد قیمت‌ها حالت سقوط پیدا کرد. تا قبل از سقوط قیمت‌ها کشورهای صادر‌کننده خوشحال و در خواب خرگوشی به سر می‌بردند و صادر‌کنندگان نفت هیچ‌گاه تصور نمی‌کردند که قیمت‌ها تا این حد سقوط کند. البته این مساله بی‌دلیل نبود، چرا که سیاست‌های مختلفی در آن دخیل بود تا این شرایط به وجود آید. مقدم با بیان این‌که رشد فناوری در اجرایی شدن این سیاست کاهش قیمت نفت پیشتاز بود، گفت: فناوری موجب شد تا سرعت اکتشافات زیاد و قیمت‌ها کاهش یابد. کاهش و افزایش قیمت نفت طبیعی و به دلیل ساختار خاص آن است، چرا که وقتی قیمت افزایش
می‌یابد، حوزه‌های رسوبی اقتصادی شده و زمانی که قیمت‌ها کاهش می‌یابد اکتشاف در میادین و برداشت از حوزه‌های نفتی هزینه‌بر و غیراقتصادی می‌شود. توسعه تکنولوژی و افزایش تجربیات بر عرضه و تقاضای نفت تاثیر مستقیم دارد، و به تدریج که شیل‌ها وارد چرخه انرژی شدند در روند قیمت نفت نیز تغییراتی ایجاد شد به‌طوری که آمریکا از این طریق به تولید سه میلیون بشکه دست یافت. همچنین گاز نیز که همواره میعانات گازی بوده از طریق برداشت از شیل‌گس‌ها وارد عرضه شد و به‌طور کلی باید گفت که تکنولوژی باعث شد که میزان اکتشاف و عرضه نفت افزایش پیدا کند و در کنار آن سیاست‌های کاهش تقاضا و همچنین صرفه‌جویی در مصرف انرژی دنبال شود. وی با اشاره به اجرایی شدن برجام اظهار کرد: بعد از این مساله اوضاع به سمتی رفت که تنش‌ها کاهش یافت اما این رویه بیشترین ضربه را به عربستان که بزرگ‌ترین وابسته به صادرات نفت خام بود وارد کرد. در زمینه پیش‌بینی مسائل مربوط به انرژی، شرایط آب و هوایی و همچنین سیاست‌هایی که منجر به کاهش منابع هیدروکربنی می‌شود اهمیت دارد. در آسیا با محوریت چین نقش تقاضای انرژی‌های فسیلی برداشته است و به این ترتیب کشور ایران به عنوان
دارنده بالاترین ذخائر انرژی آینده روشنی برای سرمایه بین‌نسلی دارد. با توجه به این شرایط باید در تولید و مصرف حقوق بین نسلی رعایت شود، چرا که براساس تاریخ تاکنون نتوانسته‌ایم به این وظایف به خوبی عمل کنیم و در برداشت از میادین از اهرم طبیعی استفاده کرده‌ایم. در حال حاضر از اهرم ذخیره طبیعی و یا روش نگهدار استفاده می‌کنیم که در پایین‌ترین سطح از ضریب برداشت است و با توجه به این شرایط باید تغییر رویه داد و با تحول اساسی استراتژی خود را از تخلیه طبیعی مخزن به سمت سیاست ازدیاد برداشت تغییر دهیم که لازمه‌ی آن حرکت به سمت ساختارهای دانش‌بنیان و ریسک‌پذیر است. برای ازدیاد برداشت از میادین مهم‌ترین اقدام تامین مالی و تداوم کار با حمایت فناوری‌های نوین است و باید در سیاست‌های عرضه و تقاضا تجدید‌نظر صورت بگیرد، چرا که اجرایی شدن سیاست‌های اقتصاد مقاومتی مهم‌ترین مسیر برای جامعه عمل پوشاندن به این اهداف است. ما هنوز ظرفیت داخلی کشور را به خوبی شناسایی نکرده‌ایم و باید از فرصت برجام استفاده و در جهت ارتقاء توان داخلی و انتقال تکنولوژی فعالیت داشته باشیم. علی‌رغم اجرایی شدن برجام هنوز برخی کشورها در کشور برطرف نشده با
این وجود آنچه پیش روی ما قرار گرفته افق‌های روشن است و چنان‌چه با آگاهی شرایط کشور را ارزیابی کنیم در آینده یکی از بازیگران اصلی حوزه انرژی در منطقه خواهیم بود.
