انتخابات مجلس و بلوغ سیاست ورزی اصلاح طلبانه

تنها چند ساعت از اعلام تایید صلاحیت کاندیداهای مجلس شورای اسلامی نگذشته بود که بعضی از رسانه ها خبر تعطیلی ستاد اصلاح طلبان تهران به دلیل رد صلاحیت های گسترده را منتشر کردند.خبری که در اواخر هفته پیش با عنوان انصراف لیست اصلاح طلبان به نفع اعتدالگرایان در بعضی از خبرگزاری ها بازنشر یافت و در تازه ترین این نوع تحلیل های محافظه کارانه حضور به هر قیمت اصلاح طلبان در انتخابات (( مشکوک)) و پروژه چند لایحه جهت نفوذ خوانده شد.آنچنان که پیداست بخشی از اصولگریان در چندماه اخیر سعی داشتند چون دوره های پیشین با کاهش امید اصلاح طلبان به انتخابات، منفعل کردن حامیان آنان و کاهش مشارکت مردم، بی دردسر به خانه ملت راه یابند ومثلا چون دوره نهم با ۴۰۰هزار رای منتخب شهر ده میلیونی تهران شوند. اما به رغم تمام شایعه پراکنی ها، موضع گیری سران اصلاح طلب نشان از ورود این جریان به دوران بلوغ خویش است .چنانکه اگر تولد اصلاح طلبی در ایران را پیروزی محمد خاتمی در انتخابات ریاست جمهوری ۷۶در نظر بگیریم، می توان سخنان ۸بهمن ۹۴ دکتر عارف در کنگره چهاردهم حزب مردمسالاری را بلوغ گفتمان آنان در ۱۸سالگی دانست. دکتر عارف در جمع اعضای این حزب برای چندمین بار بر استراژی هم فکرانش در انتخابات پای فشردو تاکید کرد : )) ناامید نمی شویم و اجازه نمی دهیم مردم ناامید شوند وبا لیستی واحد وارد انتخابات خواهیم شد)).رویه ای که هربار در دستور کار اصلاح طلبان قرار گرفته، پیروزی های چشمگیر و دور از انتظار را برای آنان به ارمغان آورده است. در واقع اگر فعالیت های سالهای اخیر اصلاح طلبان را با مواضع دوره های پیشین آنان مقایسه کرد می توان به افزایش مهارت سیاست ورزی تحول خواهان در زمین ناهموار انتخابات پی برد.برای مثال در انتخابات مجلس هفتم بخشی از جریان دانشجویی و تحکیم وحدت به عبور از محمد خاتمی و تحریم انتخابات روی آوردند، احزاب بزرگ اصلاح طلب پس از رد صلاحیت اکثریت نمایندگان مجلس ششم و تحصن بی ثمر یکماه به عدم مشارکت و کناره گیری از انتخابات دل بسته و بخشی دیگر از اصلاح طلبان با محوریت مهدی کروبی با تشکیل جبهه نجات ملی وارد رقابت ها شدند تا سازمان رای آنان در میان پالس های متعارض رهبرانشان به چند تکه تبدیل شود.انتخاباتی که با استقبال کم رمق رای دهندگان، قبای ریاست مجلس را بر دوش دکتر حداد عادل انداخت و جاده پاستور را برای حضور محمود احمدی نژاد هموار کرد. این روند در سال ۸۶ در انتخابات مجلس هشتم باخود زنی اصلاح طلبان در ایجاد جبهه انحرافی، اصلاح طلبان بدلی-واقعی یا اصلاح طلبان تندرو-میانه رو به سرخوردگی بیشتر هوادران منجر شد تا سهم حامیان خاتمی در قوه مقننه را ناچیز تر کند و رمز پیروزی امید-ائتلاف هم چنان حلقه مفقوده عمل سیاسی اصلاح طلبان باشد. چنانکه در مجلس نهم پس از اتفاقات ۸۸ در حالی که اتحاد به اصلاح طلبان بازگشته بود اینبار ناامیدی از صندوق رای باعث خالی کردن صحنه به نفع جریان اصولگرا شد.جریانی که خود نیز بدلیل ناکامی در ایجاد گفتمان های به روز، با پایین ترین سطح مشارکت و حضور پررنگ جریان تازه وارد حامیان احمدی نژاد آرام آرام از اصولگرایی به سمت دلواپسی تغییر مسیر داد. اما تحول خواهان در سال ۹۲ پس چند تجربه ناکام توانستند با انصراف دکتر عارف و حمایت یکپارچه احزاب اصلاح طلب از روحانی به ائتلاف سراسری دست یابند و با ادامه راه پس ازرد صلاحیت آیت االه هاشمی-نامزد اصلی و پرامید آنان- از بذر امید در هویت شان مراقبت کنند.راهی که بسیاری از فعالان سیاسی اصلاح طلب و فعالان دانشجویی ادامه دادند و با عبور ازدلخوری ها و آسیب های گذشته با تشکیل حزب اتحاد ملت به عرصه سیاست ورزی قانونی و علنی بازگشتند.در واقع به نظرمی آید اصلاح طلبان با شناخت بهتر ابعاد و زوایای قدرت در ایران در دوسال اخیر سعی کرده اند بجای کشمکش های بی حاصل رسانه ای با جریان مقابل، باتکیه برهوادران متشکل،گفتمان های جامعه محورو پذیرش رهبری واحد محمد خاتمی-بعنوان قدرت های بالقوه-جایگاهشان را در عرصه سیاست ورزی داخلی تثبیت کنند. اکنون کمتر از یکماه مانده به انتخابات، در حالی اکثریت قریب به اتفاق اصلاح طلبان سرشناس از ورود به این عرصه باز مانده اند دکتر عارف ریس شورای سیاست گذاری اصلاح طلبان از امید و ائتلاف آنان در انتخابات مجلس خبرگان و مجلس شورای اسلامی خبر می دهد.استراتژی که در صورت انتقال صحیح و اقناع بدنه اجتماعی و مشارکت حداکثری مردم،دست بالا را به اصلاح طلبان در انتخابات های پیش رو خواهد داد.