هزار باده ناخورده در رگ تاک است

موج اخبار منفی از روند تایید صلاحیتها در بیست و چهار ساعت گذشته آنقدر سهمگین بوده است که ناخودآگاه شیرینی خبر اجرایی شدن توافق هسته ای و رفع کامل سایه شوم و منحوس تحریمهای بین المللی از سر کشور را در کام بسیاری از کنشگران و ناظران مدنی و سیاسی تلخ کرده است. این تلخکامی برای کسانی که در عرصه فعالیتهای سیاسی و انتخاباتی کشور سابقه چندانی نداشته باشند می تواند منجر به بروز ناامیدی و واکنشهای احساسی گردد. از سوی دیگر، این شیوه استقبال از افرادی که برای ورود به عرصه رقابتهای انتخاباتی اعلام آمادگی کرده اند، بهانه را به دست کسانی می دهد که با اصل نظام سیاسی حاکم بر کشور مخالفند یا در همه این سالها سعی در القای این معنا داشته اند که مشارکت در فرآیند انتخابات بی فایده و عبث است. نگارنده در این مجال قصد نقد شیوه مواجهه دستگاههای نظارتی با نامزدهای انتخابات مجلسین شورا و خبرگان را ندارد و روی سخن این نوشته بیشتر با کسانی است که پیگیری نتایج تایید صلاحیتها، بذر تردید درباره نفس مشارکت در انتخابات را در دلهایشان کاشته است. واقعیت این است که رد صلاحیت گسترده در همه دوره‌های انتخاباتی سالیان اخیر اتفاق افتاده، و همواره به ضرر یکی از دو جناح سیاسی حاضر در صحنه سیاست کشور عمل کرده‌است. به این ترتیب، آنچه که در روزهای گذشته درباره نحوه و میزان تایید صلاحیتها به گوش می رسد، نه امری عجیب است و نه بدیع! اما توقع از کلیه نزدیکان به اردوگاههای اصلاح یا اعتدال آن است که در برابر این رویه معمول، واکنش مورد انتظار انحصارطلبان که همان قهر با صندوق رای و یا ناامیدی از فرآیند انتخابات و اصلاح گام به گام است را نشان ندهند. نباید فراموش کرد که صندوق رای مهمترین ابزار اعمال تفکر اصلاح طلبانه در سپهر سیاسی و ساختار قدرت کشور است و به کنار نهادن صندوق و ترک زمین در بازی انتخابات، بهترین هدیه ای است که می توان به مخالفان روند اصلاحات در کشور داد. نباید فراموش کرد که مطالبه اصلاح امور در کشور با انتخابات هفتم اسفند آغاز نشده است و با آن نیز پایان نخواهد یافت و انتخابات مذکور بخش کوچکی از یک روند طولانی است که از زمان بروز اندیشه های تجددخواهانه و اصلاح طلبانه در عصر صدارت قائم مقام فراهانی و امیرکبیر آغاز و به صورت مستمر و تدریجی ادامه خواهد یافت. مهم آن است که تحت هر شرایطی و با فرض بیشترین سختگیریها، زمین بازی حفظ شود و مجال نقش آفرینی بهتر و آزادانه تر برای نسلهای بعدی فراهم گردد. با در نظر گرفتن میزان پایگاه اجتماعی گروهها و تفکرات سیاسی گوناگون در کشور می توان با درصدی از خطا اطمینان داشت که پراکندگی نامزدهای تایید صلاحیت شده به گونه ای خواهد بود که تا حدی، امکان گزینش چهره های معتدل یا نزدیک به اندیشه های اصلاح طلبانه از میان آنها فراهم گردد. فلذا باید با امید به آینده بهتر، تمامی توان تشکیلاتی و عقبه اجتماعی گروههای اصلاح طلب و اعتدال گرا صرف مشارکت حداکثری در انتخابات شود. اگر امروز سخن از رفع تحریمهای کمرشکن بین المللی و دفع سایه جنگ از سر کشور به میان می رود، نتیجه روی کارآمدن دولتی است که از دل اعتماد دوباره بخشهایی از جامعه به ساز و کار انتخابات، علیرغم برخی دلخوریها، برآمد و بدیهی است که استمرار همین روش، در عین درس گرفتن از همه تجارب تلخ و شیرین گذشته می تواند روند توسعه کشور را هموار نماید. پیشنهاد مشخص نگارنده آن است که در روزهای باقی مانده تا انتخابات هفتم اسفند ماه، توان فعالان سیاسی و مدنی جامعه، که دل به اصلاح امور جامعه از مسیر اعتدال بسته اند، مصروف تقویت روحیه پایگاه رای اصلاح طلبان و اعتدال گرایان و تبیین ضرورت مشارکت جدی و قابل توجه در انتخابات علیرغم همه نظرها و احساسات متفاوت و حتی متضاد در قبال فرآیندهای موجود گردد. افتادن در دام عصبیت و واکنشهای احساسی به مقوله رد صلاحیتها یا شیطنتهای احتمالی مخالفان دولت، علاوه بر دامن زدن به فضای یاس و بدبینی در میان بخشهای گوناگون جامعه، عرصه را برای ترکتازی گروههای تندرو در صحنه سیاسی کشور فراهم می نماید که این امر، در این مقطع زمانی که وقت چیدن میوه شیرین رفع تحریمها و تلاش برای رونق فضای کسب و کار کشور است، سم مهلک خواهد بود. تجربه مجلسهای اخیر ثابت می کند که به همان میزانی که حضور برخی چهره های مورد وثوق ملت در مجلس برای مشارکت در انتخابات امیدبخش و انگیزاننده است، بدون تعارف، ممانعت از حضور برخی افراد متصف به افراطی گری و ناسازگاری با منافع ملی در خانه ملت نیز مهم و حیاتی است و چنین هدفی تنها در سایه حضور حداکثری مردم در پای صندوقهای رای دست یافتنی خواهد بود. امروز، دولت تدبیر و امید پس از عمل به وعده رفع تحریمها، باید با تمام قوا در جهت رونق فضای کسب و کار و خروج اقتصاد کشور از رکود آستین بالا بزند و در کنار آن نیم نگاهی به گشایش فضای تنفس فعالان اجتماعی و فرهنگی و سیاسی کشور به منظور تقویت روحیه امید و نشاط جمعی داشته باشد و برای حصول این اهداف چشم به حمایت پایگاه رای خود در انتخابات مجلسین دارد. قدرشناسانه ترین پاسخ ممکن به تلاشهای مجموعه دولت در دو سال اخیر برای فاصله گرفتن از فضای مکدر به ارث رسیده از دولت قبلی، چه در عرصه دیپلماسی و چه در سایر حوزه ها، احیا روحیه نشاط و امید در جامعه و حضور هوشمندانه در عرصه انتخابات هفتم اسفند است. همانطور که لازمه پویایی و حرکت رو به جلوی جامعه ایرانی، سر کشیدن به آسمان آرمانهاست، برای نیل به اهداف اصلاح طلبانه باید پای در زمین واقعیتهای موجود داشت. گام برداشتن به سمت این منزل و مقصد به ظاهر بعید با علم به اینکه هیچ راهی نیست کان را نیست پایان، سهل و ممکن خواهد شد. گمان مبر که به پایان رسید کار مغان هزار باده ناخورده در رگ تاک است