نامه حسن آقا

سلام! امروز هوای حسن آباد خیلی خوب است . خیلی بهتر از همیشه. الان نشسته ام پای خاتون و دارم برایت نامه می نویسم. رقیه اصرار دارد که به شما اصرار کنم که برگردید حسن آباد . باور کن تنها راهی که ما می توانیم بمانیم آمدن شما به حسن آباد است. حسن آباد دیگر آن حسن آباد نیست. دانشجوهای نقاشی - همان طور که گفتم- تازه این جا را کشف کرده اند. آن دختره که راننده ماشین بود می گفت این همه رفته و گشته، هیچ جا به زیبایی حسن آباد ندیده. می دانی این یعنی چه؟ او میگفت که به زودی بر می گردند . این جا پر از زمین کشاورزی خالی است که هم این طوری افتاده و در انتظار کشاورزی شدن است. برگرد تا با هم نفس حسن آباد را تازه کنیم. نگران چیزی نباش. اگر می شود برگرد. لااقل سری بزن. واقعا دلت برای این آب و خاک تنگ نشده ؟ حتی برای خاتون؟ نامه را که خواندم بغضم ترکید. چقدر دلم برای این آدم تنگ شده. چقدر دلم برای آن آب و خاک تنگ شده. نامه را برای مهری خواندم. پوزخندی زد و بی آن که حرفی بزند رفت توی اتاق خواب و کنار خاتون خوابید. - چه کنیم بانو ؟ - صبر . حالا از همه که بگذریم یک شور جاودانه دلم را رها نمی کند : خاتون . هنوز نقاشی مبهم دختر مثلا دانشجو پریشانم می کند و نمی دانم کجای آن توصیف ناشیانه دلهره ای عظیم نهفته بود که این طور به هم ریخته ام . ترسی از بچگی درونم را شخم می زند : ترس از دست دادن خاتون ... .