به کجا چنین شتابان

۱- اینکه در نخستین روزهای سال ۲۰۱۶ میلادی، دولت عربستان به بدوی ترین شکل ممکن اقدام به اعدام بیش از ۴۰ نفر از مخالفان سیاسی خود می کند بی شک غیرقابل قبول و خلاف همه معیارهای حقوق بشری در جهان مدرن است. نکته جالب توجه این اعدامها شباهت شیوه اجرای آن با قتلهایی است که گروههای افراطی اسلامی نظیر القاعده و داعش در سالهای اخیر در مناطق تحت سیطره خود مرتکب می شوند. از سوی دیگر، طبیعتا دولتمردان عربستان می دانستند که حضور سرشناس ترین روحانی شیعه این کشور در میان فهرست اعدام شدگان سبب تحریک احساسات شیعیان در عربستان و ایران و عراق خواهد شد و واکنش دولتهای شیعی را به همراه خواهد داشت. با علم به این موضوع و با درنظر گرفتن آنکه عربستان، یکی از اصلی ترین مخالفان و دلواپسان حصول توافق هسته ای ایران با قدرتهای جهان بود و در عین حال در ماههای اخیر در همسو کردن دولتهای عرب و مسلمان برای ایجاد جبهه واحده علیه ایران، به بهانه تشکیل ائتلاف ضدتروریسم موفق نبود، این فرضیه که اعدام شیخ نمر در شرایط کنونی با اهداف و برنامه هایی فراتر از حذف یک مخالف داخلی پادشاهی سعودی صورت گرفته است، تقویت می شود. فراموش نباید کرد که چند ماه پیش سرویس امنیتی یکی از قدرتهای اروپایی در گزارشی فاش کرده بود که دولتمردان جدید عربستان، پس از مرگ ملک عبدالله بنا به دلایل عدیده ای در اندیشه تهاجمی کردن سیاست خارجی این کشور هستند. ۲- فقط عده ای خائن یا جاهل می توانستند در کمتر از بیست و چهار ساعت کاری کنند که موضوع اعدام مخالفان سیاسی دولت عربستان که تیتر یک اخبار رسانه های جهان و موجب ایجاد موج محکومیت جهانی حکام سعودی و قرار گرفتن ایشان در جایگاه متهم شده بود، در سایه خبر حمله به مراکز دیپلماتیک این کشور در ایران قرار گرفته و دولت عربستان ضمن رها شدن از فشار افکار عمومی جهان در رابطه با موضوع اعدامها، در هیبت مدعی با ژست مظلومانه، جهانیان را برای حفاظت از منافع خود به یاری بخواند! نگارنده بر استفاده از لفظ خائن یا جاهل برای مهاجمان به امکان دیپلماتیک عربستان تاکید می کند چرا که این گروه یا با علم و آگاهی از پروتکلهای بین المللی و عواقب ناشی از اقدام مذکور، مرتکب این عمل شنیع شدند که در این صورت، با در نظر گرفتن همه فاکتورهای حاکم بر شرایط کشور در عرصه بین المللی، خائن به منافع ملی هستند و یا از سر جهل و ناآگاهی دست به کار چنین نمایش خشونت باری شدند که باز هم توجیهی ندارد و بی شک باید همه دست اندرکاران آن به اشد مجازات برسند. اگر چه نگارنده بعید می داند افراد جاهل و ناآگاهی که صرفا در اثر جریحه دار شدن احساسات مذهبی در برابر یک سفارتخانه یا کنسولگری تجمع می کنند، از قبل درصدد تهیه و حمل کوکتل مولوتوف و نارنجکهای دست ساز باشند! ضمن اینکه باید این پرسش را مطرح کرد که چرا این حجم از احساسات در زمان تعرض به نوجوانان ایرانی در فرودگاه جده یا قربانی شدن صدها حاجی بیگناه ایرانی در منا از سوی این جماعت بروز نکرد؟! ۳- طبیعی بود که دولت عربستان بنا به دلایلی که پیشتر اشاره شد تمام توان خود را برای فضاسازی بین المللی و تحت الشعاع قرار دادن موضوع اعدامها و همچنین ناکامیهای چند ماه اخیر خود در عرصه دیپلماسی به کار گیرد و یکی از دم دستی ترین ابزارهای این کشور، فشار بر متحدان و تیول خود نظیر دول عربی حاشیه خلیج فارس و کشورهای آفریقایی منطقه برای ایجاد جنجال دیپلماتیک علیه ایران بود. مدیریت و آرام سازی این جو و فضا با تجربه دیپلماتیک و امنیتی ارزنده ای که در دولت حسن روحانی و مشخصا شخص رییس جمهور و وزیر خارجه وجود دارد، امری قطعی است که دیر یا زود اتفاق خواهد افتاد. اگر چه نمی توان هزینه های تحمیلی بر دولت و ملت در اثر اقدام تاسف بار و نابخردانه گروهی خائن یا جاهل را کتمان کرد. اما آنچه که از سوی عقبه رسانه ای دلواپسان داخلی برای منحرف کردن افکار عمومی جامعه از تمرکز بر عواقب تخریب اماکن دیپلماتیک عربستان صورت می گیرد نیز در نوع خود جالب توجه و البته هراس آور است! تلاش برای دامن زدن بر احساسات نژادپرستانه و تحقیر و استخفاف کشورهای عرب یا آفریقایی، به منزله کاشتن بادی است که شاید در آینده عاقبتش درو کردن طوفان باشد! متاسفانه به سیاق گذشته، به نظر می رسد نحله سیاسی و فکری حامی خشونت همچنان به معنای واقعی کلمه معتقد است که هدف وسیله را توجیه می کند و در این راستا از هیچ تقلایی فروگذار نمی کند. برای نمونه، تمسخر کشور جیبوتی از سوی مدیر مسوول یکی از روزنامه های تندرو و انتشار ترانه ای با ادبیات مشمئزکننده و سخیف از سوی یک خبرگزاری رسمی نشان از آن دارد که این گروه، تنها منافع و خواسته های خاص خود را واجد اهمیت می داند و در این راستا اندیشه عاقبت دولت و ملت برایشان معنایی ندارد. اگر چه در همه این سالها بارها به زبان نرم و از سر حسن نیت، افراد زیادی به نصیحت این قوم مبادرت ورزیده اند و در دل سنگ این جماعت اثر نکرده است، اما بد نیست که یک بار دیگر از این عزیزان پرسیده شود که: "به کجا چنین شتابان؟"