تصادف

حسن آقا خواست بیاد حسن آباد، نامه ام را نوشتم و به او ندادم که بیاورد. بگذار این نامه هم به سرنوشت نامه های دیگر دچار شود. چند روز قبل به خودم گفتم خوب این همه نوشتی که چه؟ اصلا چه فایده وقتی هر چه می نویسم دود می شود و می رود هوا؟ می خواستم خودکارم را از پنجره پرت کنم بیرون و کاغذهایم را آتش بزنم. انداختم و زدم، با سنگ دلیِ هر چه تمام تر. درست مثل زمانی که رهایت کردم و آمدم در این بیغوله که اسمش را گذاشته اند تهران و شروع کردم به زندگی نکردن. چند دقیقه ای در همان فضای نفرت انگیز به سر شد و بعد مثل دیوانه ها صد و سه پله را پایین آمدم و خودکار را از وسط خیابان برداشتم - انگار که توی دنیا فقط همین یک خودکار وجود دارد- از تو چه پنهان که نزدیک بود با یک موتوری تصادف کنم، کردم. بد جوری هم تصادف کردم. پایم خراش بلندی برداشت و گوشه شیشه سمت راست عینکم پرید. حالا از آن روز همه چیز را با یک لکه همیشگی، درست شبیه لکه ننگ، می بینم. گفتم لکه ننگ به یاد خودم افتادم و آن روزهای ده . آن روزهای ابری دلگیر که رهایت کردم کنار آن همه آب سرد و خشن. خاتون جان، حسن آقا دارد می آید پیشت، فکر کنم بماند. اگر ماند هر طوری شده نگهش دار.