دیگر برفی نخواهد بارید...

سلام خاتون جان ، شب قبل ، در کنار تنهایی مهری و فرزند زیبایی که هنوز نیست با آن همه هستن ، شعری سرودم تا بشود با بی سوادی محض هم خواندش : و این گونه بود /داستان رفتنمان /و خشک شدن تمام واژه هایی که اولشان با آب شروع می شد /مثل شمعدانی/ یا همین بوته خشک بی مصرف در کنج باغچه ای که نیست /که زمانی نبوده است /و هیچ گاه نخواهد بود . زمستان امسال، دیگر برفی نخواهد بارید ، دیگر ابری در آسمان خانه امان نمی آید ، دیگر کسی در ساعت های اول صبح به کسی نخواهد گفت : صبح به خیر آقا ، صبح به خیر خانم ، چه چشم های گیرایی دارید لطفا ... و این گونه بود / داستان رفتنمان / ما مثل تمام درختان سیب / یا درخت های هر چیز دیگری / کم کم خشک می شویم. خاتون جان ، شعرم را که خواندی ، لطفا برو بنشین کنار آب گیر بی آب و تا می توانی اشک بریز . به جای خودم ، و تمام کسانم و اگر خواستی به جای خودت . راستی می بینی چقدر شعرم از هم گسیخته است ، مثل خودم که از هم گسیخته ام و مثل همین زندگی بی لنگر.