سبوی شکسته

می رود سمت مرده شور خانه ده. شیشه های شکسته هم این طوری کف آن را گرفته اند. مرده شور خانه دیگر بوی مرده نمی دهد. مدت هاست گذر مرده ای به این بیغوله نیافتاده است. بد جوری غریب افتاده. سمت دور و تاریک ده. کنج ساکت و بی سرو صدا. - می دونی چی می گم رقیه ؟ اگه همین الان ، دقیقا همین لحظه، بمیرم، کی می خواد منو بشوره ؟ - نگران نباش. خودم می شورمت . و دل حسن آقا گرفت. - بعدش شما ها چکار می کنین ؟ - زندگی. این قدر رک. این قدر وقیح. این هم از تنها دختر درس خوانده ده . - من نباشم نمی ترسین ؟ - شاید بترسم. شایدم نه. به هر حال احتمال همه چی هست. کمی لب حوض خالی مرده شور خانه می نشیند و بعد بلند می شود و می رود روی سکوی مرده شور خانه دراز می کشد و چشمش را می بندد. چقدر دلش تنگ شده برای صدای آبی که می ریخت روی جسد های مرده. - هیچ وقت نترسیدی ؟ - همیشه می ترسیدم. همیشه می ترسم. به هر حال اون روزا دیگه گذشته. حالا دیگه حسن آباد رو باید بشوریم و تو قبرستون خودش خاکش کنیم. بلند می شود. فیلتر سیگارش را می اندازد توی حوض خالی . اشک هایش را پاک می کند و می زند بیرون . هوا بد جوری بوی نا می دهد .