وجود ۱۵ میلیون نفر حاشیه نشین در کشور
یک جامعهشناس گفت: علت ظهور پدیده حاشیهنشینی ناتوانی برنامهریزیهای رسمی شهری در فراهم کردن مسکن برای اقشار تهیدست و فقیر جامعه است .
حسین ایمانی جاجرمی در گفتوگو با ایلنا درباره پدیده حاشیه نشینی در کشور گفت: امروزه این نوع سکونتگاهها صرفا در حاشیه شهرها ایجاد نمیشوند بلکه ممکن است در داخل شهر نیز تشکیل شوند همچون سکونتگاههای غیر رسمی اطراف امجدیه یا اتوبانهای چمران و کردستان، به همین دلیل در ادبیات امروز از این مسئله تحت عنوان اسکان غیر رسمی یاد میشود .
وی با بیان اینکه وجود سکونتگاههای غیر رسمی مسئلهای جهانی بوده و مختص ایران نیست خاطر نشان کرد: علت ظهور این پدیده ناتوانی برنامه ریزیهای رسمی شهری در فراهم کردن مسکن برای اقشار تهیدست و فقیر جامعه است .
این جامعهشناس در توضیح این مطلب افزود: کسانی که به شهرها آمدهاند و قادر به تامین مسکن مورد نیاز خود به دلایل مختلف و عمدتا اقتصادی نیستند از طریق نظامهای رسمی برای نیاز خود پاسخی دریافت نمیکنند و به همین علت به سراغ نظامهای غیر رسمی میروند .
جاجرمی ادامه داد: پشت پرده این نظامهای غیر رسمی یا زمین خواران قرار دارند و یا اینکه فقرا خود شروع به ساخت مسکن در قطعات کوچک میکنند و از آنجا که این نوع مسکنها بدون توجه به نیازمندیهای عمومی همچون خیابان، دسترسی به معابر، پارک، آموزش و پرورش و نیروی انتظامی ساخته میشوند دارای مشکلات اساسی هستند .
رئیس موسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی دانشگاه تهران تاکید کرد: از آنجا که این نوع مسکنها عموما در زمینهای نامرغوب ساخته میشوند آسیبهایی همچون رانش زمین، سیل، و زلزله ساکنان این مناطق را تهدیدمی کنند .
جاجرمی با بیان اینکه ما در شهر نشینی سنتی خود با معضل حاشیه نشینی مواجه نبودهایم، گفت: در گذشته جامعه ما عموما روستایی و عشایری بوده است و اگر بخواهیم تاریخی برای این پدیده مشخص کنیم باید بگوییم از دهه ۱۳۴۰ به بعد با پدیده مهاجرت گسترده از روستاها به شهرهای بزرگ و بویژه تهران مواجه هستیم که این مسئله پدیده فشار برای مسکن را دامن میزند .
رئیس موسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی دانشگاه تهران عنوان کرد: در مقالهای که برنارد هورکارد و فرهاد خسرو خاور با عنوان «بوم انقلابی در تهران ۱۳۵۶-۱۳۶۰» نوشتهاند به این مسئله اشاره میشود که در جریان سرنگونی رژیم سابق و خلاء موجود تا زمان استقرار نظام جدید ادارات بیثبات بوده و طرحهای جامع شهری عموما بیاثر هستند و افراد از این فرصتها برای ساخت مسکنهای جدید استفاده میکنند. بر اساس مقاله آنها در طول دو سال اول پس از انقلاب، در کلیه شهرهای ایران و به ویژه تهران طی چند ماه دهها هزار خانه شخصی بدون اخذ مجوز بر روی زمینهای خالی که به جبر اشغال شده بود ساخته شد .
وی تصریح کرد: متاسفانه این پدیده آن چنان که شرکت عمران و بهسازی شهری وزارت راه و شهر سازی به عنوان متولی رسمی این مسئله بیان میکند، نه تنها حل نشده بلکه به نوعی تشدید نیز شده است. چنانکه اگر در ابتدای دهه ۸۰ ، ۷ میلیون نفر در مناطق حاشیهای کشور زندگی میکنند در حال حاضر این رقم به ۱۵ میلیون نفر رسیده است .