«کیفیت زندگی» قربانی نگاه تک‌بُعدی اقتصاد صنعتی
- اصول و مبانی زیست پایدار مبتنی بر آینده‌نگری و پدافند غیرعامل در مناطق سکونتگاهی و صنعتی در اجرا و پیشبرد فعالیت‌های صنعتی و تولیدی ضروری است. چگونگی اصول مداخله در فضاهای صنعتی و جامعه پیرامونی آن به منظور ارتقاء تاب‌آوری اجتماعی_اکولوژیکی و زیستی و آموزش رفتارهای زیست محیطی و ایمنی در طراحی استراتژی آن به روش هاي مختلف می توان بیان نمود. روند سریع توسعه و سرمایه گذاری صنعتی در مناطق جنوبی کشور و استان بوشهر و جذب جمعیت مشکلات بسیاری در بهره‌گیری از زیرساخت و تعادل سرانه‌ها و پایداری زیستی ایجاد نموده است و در این میان کیفیت زندگی موضوع حاشیه‌ای در کنار نگاه تک‌بُعدی اقتصاد صنعتی قرار گرفته است. با توجه به پیش‌بینی امکان وقوع هرگونه آسیب‌های زیستی و ناهنجاری‌های فراوان اجتماعی در جامعه محلی سنتی با توجه به اثرگذاری گسترده گسیل و کوچ مهاجرین و ناهمگنی فرهنگی و رفتاری در سکونتگاه‌ها وجوددارد. فضاهای صنعتی به‌طور فراینده‌ای بایستی سهم فزاینده ای در ارتقای فرهنگ، اجتماع، زیست و توسعه پایدار جامعه میزبان و محلی داشته باشند و نه به عنوان سد و مانع یا عامل تخریب در بازآفرینی زیست پایدار منطقه ای شناخته شود و بی‌توجهی به این فضاها و تقاضای اجتماعی و وضعیت آن، تأثیر منفی و به‌‌سزایی بر ایجاد ترس، استرس، نگرانی، سلامت جسمی و روانی، نشاط و رفاه و آسایش و کیفیت زندگی افراد جامعه گذاشته‌است. با توجه به مطالعات انجام‌شده، با توجه به این‌که خلل و کوتاهی صنعتی در شروع اقدامات در همخوانی و تدوین استراتژی زیستی و اجتماعی که یک پیشران توسعه جامعه باشد به عنوان یک تهدید شناخته شده است و در مرحله تخریب به عنوان یک درمان گر به صورت عدم همکاری بین صنعت و مدیریت اداری و سیاسی اقداماتی در دستور کار قرار داده است، ظرفیت کلان صنعت با اولویت دادن مسولیت اجتماعی و افزايش توجه به بستر محلی و انعطاف‌پذیری چگونگی حل مشکلات از طریق خود جامعه محلی می تواند در بهبود و پایدار سیستم و الگوی توسعه صنعتی جنوب بوشهر و کیفیت زندگی و پایداری زیستی منطقه ای موثر باشد. در نتیجه ضروری است چالش‌های اصلی با تبین اهداف و استراتژی کوتاه مدت و برنامه پیشران زیستی در منطقه سکونتگاهی و صنعتی تبین و بازنگری و تدوین و اجرا گردد، چرا که رشد تک جانبه توسعه پایدار میسر نمی گردد. بهره گیری از فضاهای غیرصنعتی و موقعیت‌های طبیعی و اکولوژیکی منطقه‌ای و بهبود آن به عنوان منابع با ارزش با هدف توسعه فضای سبز که اثر مستقیم بر کیفیت زیستی دارد در ضرورت اقدامات لحاظ گردد. گسترش فضای سبز به عنوان زیرساخت زیستی و اساسی در جهت تقویت سلامت عمومی جامعه و بهبود اکوسیستم و ارتقاء کیفیت بهتر زندگی برای ساکنان عمل می نمایند. این فضاها می توانند فرصت‌های بسیاری را درجهت ارتقاء تاب‌آوری زیست‌محیطی و اجتماعی در مناطق صنعتی ایجاد نمایند. بنابراین بررسی تیپولوژی فضاهای دارای توان اکولوژیکی جهت کمک به برنامه‌ریزان و طراحان در پیشبرد و اجراي اهداف زیستی توسعه پایدار ضروریست تا نتایج توسعه صنعتی با استفاده از رویکردهای خلاقانه و تکنولوژی، برای جامعه محلی توسعه پایدار محقق گردد. در این راستا راه‌حل‌های تدوین و به‌کارگیری اصول، مبانی و استاندارد برای«توسعه پایدار مناطق صنعتی مبتنی بر بهبود کیفیت زیستی در جامعه میزبان و محلی» به‌طور معمول شامل بازگشت کیفیت زندگی در جامعه برای دستیابی به اهداف اجتماعی، زیست‌محیطی، اقتصادی و سیاسی توسعه پایدار منطقه‌ای است. در این میان، برنامه‌ریزی و مداخله صنایع بزرگ در مناطق پیرامونی، پاسخی با دوز سریع انرژی و سرمایه‌گذاری صنعتی و ارائه خدمات به جامعه محلی قبل از خدملت ملی است، که این خود بیانگر توانمندی توسعه‌ای و مدیریتی صنايع می‌باشد. با تکیه بر شاخص‌های تفکر تاب‌آوری همچون ارتباط یا اتصال با کاربری‌های اطراف و جامعه پیرامونی، وجود تنوع فضایی جهت ایجاد حیات اجتماعی در این تخلخل‌ها و به تبع آن افزایش امنیت، سلامت و همچنین سازماندهی فضا و جامعه در بستر در مقابل آشوب‌های محیطی، می‌توان از نقش تأثیرگذار این صنایع در توسعه و زیست پایدار جامعه بهره برد.
