انتخاباتی که می‌تواند به الگویی برای تحول تشکل‌گرایی در ایران تبدیل شود / اداره اتحادیه صنف کفش‌های ماشینی و لاستیکی تهران توسط دوندگان دوی امدادی
در میان انتخابات‌های برگزار شده شاید بتوان مدعی شد که بیشترین ناکامی سهم پایتخت بوده است، چراکه قاطبه فعالان صنفی تهران با برگزاری انتخابات در شرایط کنونی موافق نیستند و معدود انخابات‌هایی که در تهران به نتیجه رسیده است، پیشینه‌ای دارد که با کنکاش در آن مشارکت حداقلی و به نتیجه رسیدن انتخابات توجیه می‌شود.
اما در بین همه انتخابات‌های برگزار شده، می‌توان برای انتخابات اتحادیه صنف کفش‌های ماشینی و لاستیکی تهران سرفصلی جدا از آنچه در متن بدنه صنفی جریان دارد، باز کرد.
در حالیکه قریب به اکثریت اعضای هیأت مدیره این اتحادیه مشمول قانون محدودیت حضور بیش از دو دوره بودند و برگزاری انتخابات یعنی جدا شدن ایشان از مجموعه مدیریتی اتحادیه و این می‌توانست بهانه‌ای کافی برای مخالفت ایشان با برگزاری انتخابات باشد.
اما انتخابات این اتحادیه با حمایت صد در صدی هیأت مدیره برگزار شد و در حالی که از هیأت مدیره قبلی فقط یک نفر می‌توانست در هیأت مدیره جدید هم صاحب کرسی باشد، اما نه فقط هیأت مدیره قبلی که قریب به اتفاق اعضای صنف پای کار آمدند و نتیجه انتخابات را به گونه‌ای رقم زدند که تحلیل نتباج آن می‌تواند الگویی باشد برای دیگر اتحادیه‌های صنفی و این همان نکته‌ای است که با استناد به آن از تعریف سرفصلی جدا برای این اتحادیه گفته شد.
حمایت تمام جانبه از برگزاری انتخابات از سوی هیأت مدیره و اعضاء در حالیکه دوره اول به دلیل به حد نصاب نرسیدن بی‌نتیجه مانده بود، مبین این است که اول اینکه؛ اعضای این صنف نگران ادقام اتحادیه متبوعشان با اتحادیه دیگر بودند و دوم اینکه؛ اعضایی که نمی‌توانستند در دوره بعد کرسی در هیأت مدیره داشته باشند، مصالح و منافع جمعی صنف را قربانی خودخواهی خود نکردند.
مورد دیگر در این انتخابات که قابل تأمل است، ترکیب انتخاب شده هیأت مدیره جدید است، در حالیکه در میان منتخبان دوره دوم تنها علی اژدرکش رئیس دوره قبل حضور دارد، اما ترکیب جدید به گونه‌ای است که گویی دوندگان دو امدادی در این انتخابات شرکت کرده‌اند و نفراتی که پیش از این چهار سال برای ارتقاء جایگاه صنف و اتحادیه تلاش کرده بودند، نه به آخر خط که میانه راه رسیده‌اند و تنها عنوان مسؤلیت را به نفر بعدی واگذار کرده‌اند و مقرر نیست که از تیم و گروه کنار گذاشته شوند و همچنان در خدمت صنف و اتحادیه هستند.
در نهایت باید به تحصیل بالاترین رأی توسط علی اژدرکش رئیس دوره قبل اتحادیه اشاره کرد که با توجه به ترکیب جدید و میزان رأی در دوره آینده هم وی کاپیتان این تیم است و همچنان که در چهار سال گذشته چنان از خرد جمعی همه اعضای صنف استفاده می‌کرد که یک کاپیتان با پشتوانه به نیمکت قدرتمند بازیکنان ذخیره در میدان رقابت تیمش را رهبری می‌کند، در دوره پیش رو هم همین مسیر ادامه دارد و تنها تغییر اتفاق افتاده این است که بازیکنان تازه نفس وارد میدان شده و نقش‌آفرینان میدان، برای استراحت و حمایت و تشویق روی نیمکت قرار گرفتنه‌اند.
هرچه گذشت و خواهد گذشت می‌توان مدعی شد که اتحادیه صنف کفش‌های ماشینی و لاستیکی تهران نمونه‌ای ایده‌آل از تشکل‌گرایی، خرد جمعی و اتحاد و اتفاق است و اگر ظرفیت پذیرش و الگوبرداری در دیگر تشکل‌های کشور وجود داشت، رفتار اعضای این صنف که چون یک تیم دوندگان دو امدادی است، می‌توانست به نقطه صفر برای تحول تشکل‌گرایی در کشور تبدیل شود.
بنابراین گزارش در انتخابات اتحادیه صنف کفش‌های ماشینی و لاستیکی تهران علی اژدرکش، سینا زنده‌دل مقدم، رحمان عبدالهی، محمودرضا زکیخانی، محمود طالبی آشتیانی، محمدرضا کلانتری سیانکی و مینا مددکاری اسفروشان از سوی اعضای صنف به عنوان اعضای هیأت مدیره اتحادیه انتخاب شدند.
